به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی«صبح توس»، عبدالرحیم ساربانی فعال اجتماعی در یادداشتی بیان کرد: آثار تاریخی، تنها بناهایی از خشت و آجر نیستند؛ آنها حافظه جمعی یک شهر و نشانه هویت مردمانی هستند که گذشته خود را در آیینه این میراث میبینند. بااینحال، سرنوشت حمام تاریخی عزت در تربتجام نشان میدهد که گاهی ارزشمندترین سرمایههای فرهنگی، قربانی چرخهای از وعدههای بیسرانجام و تغییرات مدیریتی میشوند.
سالهاست که با روی کار آمدن هر مدیر جدید، سخن از احیای این بنای تاریخی، جذب سرمایهگذار و تبدیل آن به یک مجموعه فرهنگی و گردشگری به میان میآید. این وعدهها در نشستهای خبری و مصاحبههای رسمی بارها تکرار شدهاند، اما آنچه در میدان عمل دیده میشود، تصویری متفاوت از واقعیت است؛ بنایی که همچنان در میان فرسودگی، انباشت زباله و آسیبهای اجتماعی روزگار میگذراند.
مشکل اصلی، کمبود شعار یا ایده نیست؛ آنچه احساس میشود، نبود ارادهای جدی برای اجرای برنامهها و تداوم آنهاست. هر تغییر مدیریتی، آغاز فصل تازهای از وعدههاست، اما پایان آن، بدون دستاوردی ملموس رقم میخورد و مسئولیتها نیز میان دستگاههای مختلف دستبهدست میشود.
در این میان، شهروندان بیش از هر زمان دیگری خواهان اقدام عملی هستند. مردم انتظار ندارند هر مدیر، طرحی تازه ارائه کند؛ بلکه میخواهند وعدههای گذشته به سرانجام برسد و پروژههایی که سالها درباره آنها سخن گفته شده، از مرحله حرف به عمل برسد.
حمام عزت امروز تنها یک بنای تاریخی نیست؛ نمادی از میزان توجه به میراثفرهنگی، مدیریت شهری و احترام به مطالبه عمومی است. اگر این اثر همچنان در مسیر فرسایش و بیتوجهی باقی بماند، آنچه از میان خواهد رفت، فقط یک ساختمان قدیمی نیست؛ بخشی از هویت تاریخی تربتجام است که بازگرداندن آن دیگر ممکن نخواهد بود.
امروز زمان آن رسیده است که مسئولان، بهجای تکرار وعدههای امیدوارکننده، برنامهای روشن، زمانبندیشده و قابلارزیابی برای نجات این اثر ارزشمند ارائه کنند. تاریخ، مدیران را بهخاطر سخنرانیها و وعدههایشان به یاد نخواهد آورد؛ بلکه عملکرد آنان در حفظ میراث یک شهر، معیار قضاوت نسلهای آینده خواهد بود.
انتهای خبر/
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نظر را شما بگذارید!