به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ بدون تردید آنچه بر این محنت افزوده، تاراج سهمیه‌ی شهروندان توسط اهالی روستاهای پیرامونی است که نیمی از نان پخت‌شده را از مرکز شهر خارج می‌سازند؛ گویی نه در روستاها تنوری روشن است و نه در شهر، قانونی حاکم!

بخش نخست:

شکایت بانوان از بهداشت، کیفیت و خروج نان از شهر

خانم حسینی یکی از شهروندان در گفتگو با خبرنگار ما گفت: والله که این نانی که به دست ما می‌رسد، نه عطر و طعم نان دارد و نه کیفیت لازم. خبازان چنان بی‌محابا عمل می‌کنند که گویی هیچ ناظری بر احوال ایشان نیست. بهداشت نانوایی‌ها خود حکایت مثنوی هفتاد من کاغذ است.

خانم محمدی دیگر شهروند خانه دار ششتمد هم می گوید: مگر می‌شود شهری با این وسعت تنها هفت نانوایی داشته باشد؟ از آن بدتر، هیچ نظارتی بر ساعت کارشان نیست. گاه نیمه‌شب تنور روشن است و روز که مردم نیاز به قوت یومیه دارند، کرکره‌ها پایین است. مسئولین امر چرا در خواب غفلت‌اند؟

خانم اصغری هم به خبرنگار ما گفت: آیا در این دارالولایه کسی نیست که بپرسد چرا سهمیه‌ شهروندان ششتمد، باید نصیب روستاییان پیرامون شود؟ مگر روستاها خود سهمیه‌ آرد و نان ندارند؟ این چه قانونی است که نانوا به‌جای تأمین همشهریان، سهمیه‌ ما را به بیرون از شهر روانه می‌کند؟

بخش دوم:

فریاد آقایان از تبعیض سهمیه‌ها و سرگردانی در ادارات

آقای رضایی در تماس تلفنی با خبرنگار ما گفت: بنده به عنوان یک شهروند می‌پرسم: این چه عدالت‌خانه‌ای است؟ چرا نانوایی در روز بالغ بر ۱۲ کیسه آرد سهمیه دارد و نانوایی دیگر، تنها یک و نیم کیسه؟ چرا تعادل در میزان سهمیه‌ها رعایت نمی‌شود؟ این فاصله را با کدام منطق مدیریتی توجیه می‌کنید؟

زارع دیگر شهروند ششتمد هم گفت: ما حیران مانده‌ایم که توپ مسئولیت در میدان کیست! به فرمانداری می‌رویم، می‌گویند جهاد کشاورزی! به جهاد می‌رویم، می‌گویند اداره صمت! و آن‌یکی ما را به فرمانداری ارجاع می‌دهد. این پاس‌کاری‌ها نشان از ضعف مفرط در تدبیر امور دارد.

برقی هم می‌گوید: تو را به خدا ساعت کار نانوایان را ساماندهی کنید! مردم ششتمد هر روز باید در صف‌های طویل، آن‌هم برای نانی که به دست غیر اهل شهر می‌افتد، عمر تلف کنند. اگر سهمیه مال شهر است، چرا باید با این دست‌ودلبازی بیجا، از گلوی شهروندان بریده شود؟

جعفری هم به خبرنگار ما گفت: از حاکمان محترم تمنا داریم که این بساط هر که هر چه خواست را برچینند. وقتی نان شهروند در صف روستاییان گم می‌شود، این یعنی بی‌سامانی مطلق. ما خواستار عدالت در تخصیص سهمیه‌ها، ساماندهی ساعات پخت و نظارت دقیق هستیم.

اینک روی سخن با جناب فرماندار محترم است؛ برادر بزرگوار، شما که سکان مدیریت این بوم و بر را به دست‌ گرفته‌اید، گوشه‌ی چشمی به تنور خانه‌های مردم بندارید. از امام جمعه‌ معزز نیز تقاضامندیم که زبان گویای حق‌طلبی باشد. و از ریاست محترمِ حوزه قضایی نیز استدعا داریم که در این باب حق‌الناس، با عدل و داد علوی وارد شده و با نظارت مستمر بر کیفیت، توزیع و ساعات کار، دست دلالان و مسببان این بی‌سامانی را کوتاه نمایند، که حکم عدل، مایه بقای دولت است.

باشد که به زودی، نان مردم ششتمد، نه با مشقت و صف، که با عافیت و برکت بر سفره‌هایشان نشستن نماید.

خبر/ سیدمحسن جعفری