به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»، دوران دفاع مقدس تنها در میدان‌های نبرد خلاصه نمی‌شود؛ سال‌های اسارت نیز بخشی از تاریخ مقاومت ملت ایران است؛ سال‌هایی که رزمندگان اسیر با وجود دوری از خانواده و تحمل فشارهای فراوان، با تکیه بر ایمان، وحدت و امید به بازگشت، در برابر دشمن ایستادگی کردند.

در همین راستا، روایت‌های محمود قاسمیان، عباس اسدیان و سید محمد اکبرنیا، سه آزاده بجستانی، تصویری از روزهای دشوار اسارت و عوامل ماندگاری روحیه آزادگان در آن دوران ارائه می‌دهد.

از هورالهویزه تا اردوگاه موصل

محمود قاسمیان، آزاده و رزمنده اهل روستای مزار شهرستان بجستان، در سال ۱۳۶۲ عملیات خیبر در منطقه هورالهویزه به اسارت نیروهای بعثی درآمد و حدود ۶ سال و نیم را در اردوگاه موصل سپری کرد.

وی با اشاره به روزهای نخست اسارت گفت: پس از اسارت ابتدا به العماره منتقل شدیم و حدود ۱۰ تا ۱۵ روز در آنجا بودیم و سپس ما را به موصل بردند. حدود ۱۱ ماه صلیب سرخ اجازه ورود به اردوگاه را نداشت و در این مدت فشار و سختی زیادی بر اسرا وارد می‌شد.

قاسمیان با بیان اینکه پس از ثبت اسرا توسط صلیب سرخ بخشی از فشارها کاهش یافت، اظهار کرد: رفتار نیروهای بعثی بسیار خشن و تحقیرآمیز بود و تلاش می‌کردند روحیه اسرا را تضعیف کنند.

قرآن و نماز؛ پناه آزادگان در روزهای سخت

این آزاده بجستانی، ایمان و توکل را مهم‌ترین عامل حفظ روحیه اسرا دانست و گفت: روحانیون حاضر در اردوگاه نقش مهمی در حفظ روحیه معنوی بچه‌ها داشتند و نماز، دعا، قرآن و توسل به اهل‌بیت(ع) بخش جدایی‌ناپذیر زندگی ما بود.

وی افزود: قرآن برای ما مایه آرامش و امید بود و نماز در شرایط سخت اسارت حال و هوای دیگری داشت؛ همین ارتباط معنوی کمک می‌کرد در برابر سختی‌ها مقاومت کنیم.

قاسمیان همچنین ارتحال حضرت امام خمینی(ره) را یکی از تلخ‌ترین خاطرات دوران اسارت خود عنوان کرد و گفت: خبر رحلت امام را از طریق روزنامه‌های عراقی دریافت کردیم و این خبر برای همه اسرا بسیار سنگین و تلخ بود.

وحدت و توکل؛ رمز مقاومت در اردوگاه موصل ۲

عباس اسدیان، آزاده و جانباز اهل روستای فخرآباد بجستان نیز در جریان عملیات خیبر به اسارت نیروهای بعثی درآمد و نزدیک به هفت سال را در اسارت، عمدتاً در اردوگاه موصل ۲ سپری کرد.

وی با اشاره به شرایط سخت اردوگاه اظهار کرد: رفتار نیروهای بعثی بسیار خشن و ظالمانه بود و آنها تلاش می‌کردند روحیه آزادگان را تضعیف کنند، اما توکل به خداوند و توسل به اهل‌بیت(ع) باعث می‌شد امید خود را از دست ندهیم.

اسدیان، وحدت آزادگان را یکی از مهم‌ترین عوامل مقاومت دانست و افزود: برگزاری دعاهای توسل و زیارت عاشورا با وجود محدودیت‌ها، روحیه اسرا را تقویت می‌کرد و وحدت و یکپارچگی آنان اجازه نمی‌داد دشمن به اهداف خود دست پیدا کند.

۱۹۳ روز اسارت در چنگال کومله

سید محمد اکبرنیا، دیگر آزاده بجستانی اهل روستای بقچیرازتوابع شهرستان بجستان، در ۱۹ شهریور سال ۱۳۶۲ در منطقه سردشت توسط نیروهای کومله به اسارت درآمد و پس از ۱۹۳ روز، در آخرین روز سال ۱۳۶۲ به میهن اسلامی بازگشت.

وی با اشاره به روزهای سخت اسارت گفت: پس از دستگیری، مدتی در مناطق روستایی نگهداری شدیم و سپس از مسیر مناطق کردنشین به سمت مرز عراق منتقل شدیم. در آن شرایط، کوچک‌ترین حرکت می‌توانست جان اسرا را به خطر بیندازد.

اکبرنیا افزود: روزهای اسارت با فشارهای روحی و جسمی و برخوردهای خشن همراه بود، اما امید به بازگشت به وطن و ایمان به خداوند مهم‌ترین عواملی بود که ما را در آن شرایط دشوار حفظ کرد.

وی درباره لحظه آزادی خود نیز گفت: پس از ۱۹۳ روز اسارت، در ۳۰ اسفند سال ۱۳۶۲ به میهن اسلامی بازگشتم و دیدار دوباره با خانواده و وطن، یکی از ماندگارترین خاطرات زندگی‌ام شد.

خاطراتی که نباید به فراموشی سپرده شود

هر سه آزاده بجستانی بر اهمیت ثبت و انتقال خاطرات دوران دفاع مقدس تأکید دارند؛ خاطراتی که تنها روایت رنج و اسارت نیست، بلکه بازتابی از ایمان، صبر، وحدت و ایستادگی نسلی است که در سخت‌ترین شرایط، امید خود را حفظ کرد.

آزادگان معتقدند نسل امروز باید بداند امنیت و آرامش کنونی، حاصل ایستادگی رزمندگان و آزادگانی است که سال‌های جوانی خود را در جبهه‌ها و اردوگاه‌های اسارت سپری کردند.

آنان همچنین بر ضرورت حمایت از نویسندگان و ناشران برای ثبت خاطرات خانواده‌های شهدا، رزمندگان، جانبازان و آزادگان تأکید کردند تا این بخش از تاریخ معاصر ایران به نسل‌های آینده منتقل شود.


انتهای خبر/