به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی، پایگاه خبری تحلیلی صبح توس، کارشناس مدیریت شهری تربت‌حیدریه در یادداشتی نوشت؛ شورایی که قبلاً از آن به عنوان شورای ایجاد ترافیک نام برده می‌شد و حالا باید عنوان جدیدی به آن اضافه شود و آن هم شورای گسترش سرعت‌گیر است.
سعید خاکی به این نکته تأسف‌آور اشاره می‌کند که که متولیان امر به جای ارائه طرح‌های مهندسی‌شده، اصلاح تقاطع‌ها و مدیریت علمی ترافیک، ساده‌ترین، ارزان‌ترین و البته مخرب‌ترین راه یعنی پاک کردن صورت‌مسئله و احداث و افزایش سرعت‌گیر یا سرعت‌کاه را انتخاب کرده‌اند.
در علم مهندسی ترافیک، احداث سرعت‌کاه آخرین حلقه از زنجیره آرام‌سازی ترافیک (Traffic Calming) است، نه اولین و فراگیرترین ابزار مدیریت شهری!
در بسیاری از شهرهای اطراف، به‌جای ساخت سرعت‌گیرهای غیراستاندارد، برای کنترل سرعت به روش‌های نوین همچون استفاده از دوربین‌های کنترل سرعت لحظه‌ای و متوسط روی آورده‌اند و هرچند این اتفاق در سطح چند بلوار شهر تربت‌حیدریه نیز رخ داده، اما برآیند گسترش سرعت‌گیرهای سطح شهر نشان‌دهنده ناکارآمدی و عدم بازدارندگی این دوربین‌هاست و گویی فقط هزینه شده است.
یکی از صدها نمونه روشن و واضح کنترل سرعت توسط دوربین بلوار وکیل‌آباد مشهد است، البته اگر آن هم در دست شورای ترافیک تربت‌حیدریه بود، با انواع و اقسام سرعت‌گیرها روبرو می‌شد و این بلوار به یک مسیر آفرودسواری تبدیل می‌گشت، سرنوشتی که در تمام شهر تربت‌حیدریه با آن مواجه هستیم.
در سطح شهر شاهد ساخت و نصب انواع سرعت‌گیرهای پلیمری، موزائیکی، آسفالتی، ساندویچی و ترکیبی هستیم که متأسفانه هیچ‌یک از استانداردهای اندازه، ارتفاع، شیب و عرض عبور در آنها رعایت نشده است.
در یک بلوار به‌راحتی می‌توان انواع و اقسام این سرعت‌گیرها را دید و حتی دو سرعت‌گیر شبیه به هم در این شهر یافت نمی‌شود، وضعیتی که عامل اصلی ایجاد آسیب به جلوبندی خودروها و نارضایتی عمیق شهروندان شده است.
رشد احداث سرعت‌گیرها در بلوار شهید رئیسی، شهید باهنر و شهید مدرس، گویای عدم وجود برنامه و یا چشم‌انداز مدون در مدیریت ترافیک شهر است، در بلوار ورودی شهر از میدان زعفران تا میدان ۲۲ بهمن، شاهد حضور ۷ تا ۸ سرعت‌گیر هستیم و به‌نحوی‌که فاصله برخی از آنها در حدود ۱۰۰ متر است و یا در بلوار مدرس، در نزدیکی خیابان عدالت و دوربرگردان خیابان قائم (عجل‌الله)، در یک فاصله ۵۰۰ متری شاهد احداث سه سرعت‌گیر با اشکال مختلف پلیمری، آسفالتی ساندویچی و ترکیبی آسفالت و موزائیک هستیم.
بر اساس استانداردها، سرعت‌گیرها صرفاً باید در معابر فرعی مسکونی، مجاور مدارس و بیمارستان‌ها احداث شوند، نه روی شریان‌های اصلی و ورودی‌های شهر متمرکز شوند.
استانداردهای فنی تأکید دارند که سرعت‌کاه‌ها نباید به صورت سریالی و متوالی در فاصله‌های کوتاه مانند فواصل ۱۰۰ تا ۵۰۰ متری که در بلوار مدرس و ورودی شهر شاهد آن هستیم احداث شوند تا راننده ناچار به ترمز و حرکت مداوم نباشد، فرآیندی که عملاً جریان ترافیک را فلج می‌کند.
ضمناً ابعاد استاندارد سرعت‌گیرهای آسفالتی حداکثر ۷ تا ۱۰ سانتی‌متر ارتفاع و عرض آنها در حدود ۳ تا ۳.۷ متر دارند تا خودرو با کمترین ضربه از روی آن عبور کند، اما آنچه در تربت‌حیدریه ساخته می‌شود بیشتر شبیه خاکریز نظامی یا پله ساختمانی است تا یک ابزار استاندارد کنترل سرعت باشد.
اینکه شورای ترافیک هر جا با معضل سرعت یا بی‌انضباطی مواجه می‌شود، سریعاً با یک کامیون آسفالت و چند کارگر راهی محل می‌شود و وسط خیابان کوه می‌سازد، هنر نیست، این هنرِ آسان‌ترین راه برای رفع مسئولیت است.
وقتی مدیران شهری به جای تفکر در حوزه هوشمندسازی، اصلاح هندسی معابر و فرهنگ‌سازی، ابزار کارشان محدود به بیل و آسفالت می‌شود، نتیجه همین خواهد شد که شهر ما به نمایشگاهی دائمی از تنوع سرعت‌گیرهای غیراستاندارد تبدیل شود.
از این پس و تا بهبود وضعیت ترافیک شهری بهتر است عنوان شورای ترافیک به شورای ایجاد ترافیک و گسترش سرعت‌گیر تغییر کند.
انتهای خبر/
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نظر را شما بگذارید!