به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»؛ گاهی خدمت و مسئولیت‌پذیری در روزهای دشوار، نه در میدان نبرد، بلکه در روشن نگه داشتن چراغ یک مغازه و تنوری معنا پیدا می‌کند که قرار است نان سفره مردم را تأمین کند. عقیل پورمحمد، یکی از افرادی است که در روزهای جنگ، با وجود نگرانی خانواده و شرایط ناامن، تصمیم گرفت نانوایی را تعطیل نکند و به کار خود ادامه دهد.

او در گفتگو با خبرنگار صبح‌توس، از روزهای پرالتهاب تهران، نگرانی خانواده برای بازگشت به بجستان، کمبود نیروی کار، هجوم مردم برای تهیه نان و مسئولیتی می‌گوید که باعث شد در آن شرایط دشوار در کنار مردم بماند.

صبح توس: خودتان را معرفی کنید و بگویید چه شد از بجستان به تهران آمدید و فعالیت در حرفه نانوایی را آغاز کردید؟

نانوای بجستانی: عقیل پورمحمد هستم، اهل بجستان و حدود ۱۰ سال است که در تهران به حرفه شاطری مشغول هستم از ابتدا به شغل نانوایی علاقه داشتم و به همین دلیل از بجستان به تهران آمدم. کارم را ابتدا به‌عنوان شاگرد در یک نانوایی شروع کردم و به‌تدریج این حرفه را یاد گرفتم و ادامه دادم تا اینکه توانستم فعالیت خودم را در این شغل آغاز کنم.

صبح توس: وقتی خبر آغاز حملات و شرایط بحرانی تهران را شنیدید، اولین واکنش و احساستان چه بود؟ 

نانوای بجستانی: ساعت حدود ۱۰ تا ۱۱ صبح بود که خبر حملات و اتفاقات آن روز فضای محله را تغییر داد. مردم بسیار نگران و مضطرب شده بودند. خیلی‌ها برای رسیدن به خانواده و فرزندانشان به سمت مدارس و محل‌های نگهداری کودکان می‌رفتند.

ابتدای ماجرا نانوایی تقریباً خلوت بود و فقط دو سه مشتری داشتیم، اما حدود یک ساعت بعد، مردم برای تهیه نان به نانوایی مراجعه کردند و مغازه به‌شدت شلوغ شد. فضای محله کاملاً تغییر کرده بود و نگرانی و بی‌نظمی در میان مردم دیده می‌شد.

صبح توس: آیا با شروع شرایط جنگی، میزان تقاضای مردم برای خرید نان تغییر کرد؟

نانوای بجستانی: بله کاملاً محسوس بود. ابتدا مغازه خلوت بود، اما بعد از انتشار خبر حملات، تعداد مشتریان به‌سرعت افزایش پیدا کرد. مردم نگران بودند و می‌خواستند مایحتاج روزانه خود را تهیه کنند. در آن شرایط، نان یکی از نیازهای اصلی مردم بود و مراجعه به نانوایی بیشتر شد.

صبح توس: شنیده‌ایم خانواده‌تان بارها از شما خواستند نانوایی را تعطیل کنید و تهران را ترک کنید. نگرانی آن‌ها چه بود و شما چه پاسخی می‌دادید؟

نانوای بجستانی: خانواده ام مرتب تماس می‌گرفتند و اصرار داشتند که به بجستان برگردم. می‌گفتند دوستان و همکارانتان رفته‌اند، شما چرا مانده‌اید؟ جانتان از هر چیزی مهم‌تر است و نباید خودتان را در معرض خطر قرار دهید.

 آن‌ها واقعاً نگران سلامتی و امنیت ما بودند، اما احساس مسئولیتی که در قبال مردم داشتیم اجازه نمی‌داد به‌راحتی نانوایی را رها کنیم و برویم.

صبح توس: آیا لحظه‌ای پیش آمد که خودتان هم به تعطیل کردن نانوایی و ترک تهران فکر کنید؟ 

نانوای بجستانی: طبیعتاً شرایط جنگی برای همه نگران‌کننده بود و ما هم از این شرایط مستثنا نبودیم، اما وقتی به مردمی فکر می‌کردیم که برای تهیه نان به نانوایی مراجعه می‌کردند، احساس می‌کردیم نمی‌توانیم آن‌ها را تنها بگذاریم.

با خودمان می‌گفتیم قرار نیست همه برای خدمت حتماً در خط مقدم باشند و اسلحه به دست بگیرند؛ همین که بتوانیم در شرایط سخت نیاز مردم را تأمین کنیم، خودش نوعی کمک و خدمت است. همین احساس که می‌توانیم گرهی از کار مردم باز کنیم، باعث می‌شد با وجود نگرانی‌ها به کارمان ادامه دهیم.

صبح توس: وقتی خانواده اصرار می‌کردند به بجستان برگردید، دقیقاً چه چیزی در ذهن شما می‌گذشت که تصمیم گرفتید بمانید؟

نانوای بجستانی: بیشتر از هر چیزی به نیاز مردم فکر می‌کردیم. می‌دانستم در چنین شرایطی اگر نانوایی‌ها تعطیل شوند، مردم برای تأمین نان روزانه با مشکل مواجه می‌شوند. برای همین احساس می‌کردیم ماندن ما می‌تواند کمکی به مردم محله باشد. شاید کار بزرگی به نظر نرسد، اما در آن شرایط همین خدمت کوچک هم اهمیت زیادی داشت.

صبح توس: وضعیت سایر نانوایی‌های اطراف شما چگونه بود؟ 

نانوای بجستانی: در دو سه روز نخست جنگ، بیشتر نانوایی‌های اطراف باز بودند، اما با شدت گرفتن حملات، بسیاری از همکاران و دوستانمان مغازه‌ها را تعطیل کردند و به شهرستان رفتند.

بعد از رفتن کارگران و نیروهای نانوایی، عملاً فقط دو نفر در مغازه مانده بودیم؛ درحالی‌که کاری که انجام می‌دادیم معمولاً به چهار نفر نیرو نیاز داشت. طبیعتاً فشار و سختی کار بیشتر شده بود، اما نمی‌خواستیم مردم محله بدون نان بمانند.

صبح توس: در آن روزها بیشتر از چه چیزی نگران بودید؛ خطرات احتمالی جنگ یا اینکه مردم برای تأمین نان با مشکل مواجه شوند؟

نانوای بجستانی: هر دو موضوع وجود داشت، اما نگرانی اصلی ما این بود که مردم برای تهیه نان دچار مشکل نشوند. وقتی می‌دیدیم مردم با نگرانی به نانوایی مراجعه می‌کنند، احساس می‌کردیم باید تا جایی که امکان دارد فعالیت را ادامه دهیم. از طرف دیگر، کمبود نیرو هم فشار زیادی به ما وارد می‌کرد.

صبح توس: برای تأمین آرد و مواد اولیه و ادامه پخت نان در آن شرایط با چه مشکلاتی روبه‌رو بودید؟

نانوای بجستانی: خوشبختانه از نظر تأمین آرد و مواد اولیه مشکل خاصی نداشتیم. اتحادیه و اداره اصناف اعلام کرده بودند که هر میزان آرد و امکانات موردنیاز نانوایی‌ها تأمین می‌شود و درخواستشان این بود که مغازه‌ها باز بمانند و نان به دست مردم برسد.

مشکل اصلی ما تأمین نیروی انسانی بود. وقتی بیشتر کارگران و همکارانمان رفته بودند، فشار کار روی دوش تعداد محدودی از نیروها قرار گرفته بود و باید کار چند نفر را انجام می‌دادیم.

صبح توس: آیا پیش می‌آمد با وجود خستگی، نگرانی و شرایط ناامن، باز هم تنور را روشن کنید و به کار ادامه دهید؟

نانوای بجستانی: با وجود تمام سختی‌ها کار را ادامه می‌دادیم. وقتی می‌دانستیم مردم به نان نیاز دارند، سعی می‌کردیم نانوایی تعطیل نشود. شرایط آسان نبود، به‌خصوص وقتی تعداد نیروها کم شده بود، اما احساس مسئولیت در برابر مردم باعث می‌شد کار را رها نکنیم.

صبح توس: واکنش مردم محله به باز بودن نانوایی شما چه بود؟ 

نانوای بجستانی: مردم وقتی می‌دیدند نانوایی همچنان باز است و می‌توانند نان موردنیازشان را تهیه کنند، از ما تشکر می‌کردند. بارها مشتریان از اینکه با وجود شرایط دشوار به کار ادامه داده بودیم، قدردانی می‌کردند. همین برخوردها برای ما ارزشمند بود و انگیزه بیشتری می‌داد تا فعالیت خود را ادامه دهیم.

صبح توس: در آن روزها افرادی هم بودند که به دلیل سالمندی یا شرایط جنگی امکان مراجعه به نانوایی را نداشته باشند و شما برایشان نان ببرید؟

نانوای بجستانی: بله، بعضی از افراد سالمند نمی‌توانستند از خانه بیرون بیایند. آن‌ها با ما تماس می‌گرفتند و ما هر یکی دو روز تعدادی نان برایشان کنار می‌گذاشتیم و به درِ خانه‌شان می‌بردیم تا برای تهیه نان مجبور نباشند از خانه خارج شوند.

صبح توس: در این مدت قیمت نان را تغییر دادید یا شرایط جنگی تغییری در نحوه فروش شما ایجاد کرد.

نانوای بجستانی: ما هیچ تغییری در قیمت نان ایجاد نکردیم. شنیده بودیم برخی نانوایی‌ها از شرایط به وجود آمده سوءاستفاده کرده و قیمت‌ها را افزایش داده‌اند، اما مسئولیتی که در قبال مردم احساس می‌کردیم و عذاب وجدانی که ممکن بود از این کار داشته باشیم، اجازه چنین کاری را به ما نمی‌داد.

مردم در آن شرایط به‌اندازه کافی نگرانی و مشکلات داشتند و درست نبود ما هم با افزایش قیمت، فشار بیشتری به آن‌ها وارد کنیم.

صبح توس: آیا در جریان جنگ، منطقه‌ای در نزدیکی نانوایی شما مورد اصابت قرار گرفت؟ 

نانوای بجستانی: حدود ساعت ۱۰ شب بود و پنج یا شش نفر از مشتریان در صف نانوایی ایستاده بودند که منطقه‌ای نزدیک ما مورد اصابت قرار گرفت. با شنیدن صدای حمله، همه مشتریان ناگهان وارد مغازه شدند. این اتفاق هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شود؛ چون نشان می‌داد مردم در آن لحظات چقدر نگران و مضطرب بودند. آن صحنه برای من بسیار ماندگار شد.

صبح توس: اگر بخواهید تجربه روزهای جنگ را در یک جمله برای مردم تعریف کنید، چه می‌گویید؟

نانوای بجستانی: تنها چیزی که در آن شرایط برایم بیشتر از همیشه روشن شد، این بود که هیچ نعمتی بالاتر از سلامتی و امنیت برای انسان وجود ندارد.

صبح توس: در پایان، از تجربه ماندن و خدمت‌رسانی به مردم در روزهای جنگ چه حرفی برای گفتن دارید؟

نانوای بجستانی: این تجربه به من نشان داد که در شرایط سخت، هر کسی می‌تواند به اندازه توان و مسئولیتی که بر عهده دارد، برای دیگران مفید باشد. ما هم به‌عنوان نانوا وظیفه داشتیم نان مردم را تأمین کنیم. شاید کارمان در مقایسه با بسیاری از تلاش‌ها کوچک به نظر برسد، اما خوشحالیم که توانستیم در آن روزها کنار مردم بمانیم و اجازه ندهیم نانوایی تعطیل شود.


انتهای خبر/