به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»، پنجره‌های شکسته، دری که از جا درآمده، وسایلی که زیر آوار شیشه و گردوغبار آسیب‌دیده‌اند و خانه‌ای که دیگر آرامش روزهای قبل را ندارد؛ این‌ها بخشی از خسارت‌هایی بود که جنگ تحمیلی سوم برای خانواده خانم حسینی به‌جا گذاشت. اما در میان این روزهای سخت، حضور ۱۰ دانشجوی جهادی از تربت‌جام، روایت دیگری از همدلی و نوع‌دوستی را در این خانه رقم زد.

دانشجویانی که کیلومترها راه را از تربت‌جام تا تهران طی کرده بودند تا در کنار خانواده‌های آسیب‌دیده باشند و با دستان خود، بخشی از خسارت‌های واردشده به خانه و زندگی مردم را جبران کنند.

محمدحسین مرادی، دانشجوی جهادگر اعزامی به مناطق جنگ تحمیلی سوم، در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح توس»، با اشاره به حضور این گروه جهادی در تهران اظهار کرد: یکی از خاطراتی که از روزهای خدمت‌رسانی در جنگ هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم، حضور در خانه خانم حسینی بود؛ خانه‌ای که بر اثر اصابت و موج انفجار، بخش‌هایی از آن آسیب‌دیده بود.

وی افزود: پنجره‌های خانه شکسته بود، در از جا درآمده و وسایل منزل نیز بر اثر حادثه آسیب‌دیده بودند. وقتی وارد خانه شدیم، وضعیت آن به‌گونه‌ای بود که خانواده برای سامان‌دادن دوباره به وسایل و فضای زندگی خود به کمک نیاز داشتند.

مرادی ادامه داد: گروه ۱۰ نفره دانشجویان جهادی متشکل از دانشگاه‌های تربت‌جام با تمام توان پای‌کار آمدند. بچه‌ها شیشه‌های آسیب‌دیده را تعویض و خرده‌شیشه‌ها را جمع‌آوری کردند، بخش‌هایی از شیشه‌ها را که نیاز به اقدام موقت داشت چسب زدند، وسایل منزل را جابه‌جا کردند و به شست‌وشو و تمیزکردن وسایلی پرداختند که در جریان حادثه آسیب‌دیده بود.

این جهادگر مردمی خاطرنشان کرد: چیزی که در این میان برای من بسیار ارزشمند بود، روحیه بچه‌ها بود. آن‌ها طوری در خانه کار می‌کردند که انگار خانه خودشان است؛ هیچ‌کس به دنبال این نبود که کار کمتری انجام دهد یا مسئولیت را به دیگری واگذار کند. همه از جان‌ودل تلاش می‌کردند تا صاحب‌خانه احساس نکند در این شرایط تنها مانده است.

خوابی که صاحب‌خانه با بغض و اشک روایت کرد

مرادی در ادامه به خاطره‌ای تأثیرگذار از همان خانواده اشاره کرد و گفت: در جریان حضورمان در خانه خانم حسینی، ایشان با حالتی آمیخته به اندوه و گریه، ماجرای خوابی را که شب قبل دیده بود برایمان تعریف کرد.

وی ادامه داد: خانم حسینی تعریف می‌کرد که در خواب همراه دخترش درباره هم‌جواری خانه‌شان با منزل و بیت امام شهید صحبت و از این وضعیت گلایه می‌کردند. در همان هنگام، امام شهید به همراه محافظان خود وارد خواب می‌شوند و خطاب به او می‌گویند: «خانم حسینی، نگران نباشید» و سپس به محافظ خود دستور رسیدگی به وضعیت آن‌ها را می‌دهند.

این جهادگر مردمی افزود: به گفته خانم حسینی، صبح همان روز از ستاد بازسازی با آن‌ها تماس گرفته شده بود و پس از آن نیز جهادگران برای رسیدگی به وضعیت خانه‌شان مراجعه کردند. وقتی این مادر ماجرای خوابش را برای ما تعریف می‌کرد، بغض و گریه امانش نمی‌داد. شنیدن این روایت در آن فضای خانه و در میان تلاش بچه‌ها برای جمع‌کردن وسایل و سامان‌دادن به زندگی این خانواده، لحظه بسیار تأثیرگذاری بود.

از خانه خانم حسینی تا مساجد؛ مردم هرکدام سهمی در کمک داشتند

مرادی با اشاره به دیگر جلوه‌های مشارکت مردمی در روزهای جنگ گفت: در کنار گروه‌های جهادی که برای رسیدگی به خانه‌های آسیب‌دیده وارد میدان شده بودند، مردم نیز در مساجد فعالیت‌های گسترده‌ای برای کمک به خانواده‌های مناطق جنگی انجام می‌دادند.

وی افزود: در مساجد کمک‌های نقدی جمع‌آوری می‌شد و مردم نیز بخشی از مایحتاج و اقلامی را که در خانه داشتند، برای کمک به خانواده‌های نیازمند اختصاص می‌دادند. این اقلام پس از جمع‌آوری و آماده‌سازی، برای مناطق جنگی و خانواده‌هایی که به آن‌ها نیاز داشتند ارسال می‌شد.

این جهادگر مردمی ادامه داد: نکته ارزشمند این بود که مشارکت مردم به توان مالی آن‌ها وابسته نبود. برخیهزینه‌ای را تقبل می‌کردند، برخی از مواد غذایی و اقلام ضروری خود می‌گذشتند و عده‌ای نیز برای جمع‌آوری، بسته‌بندی و ارسال کمک‌ها وقت می‌گذاشتند.

وی خاطرنشان کرد: همان‌طور که دانشجویان جهادی از تربت‌جام راهی تهران شدند تا در کنار خانواده‌های آسیب‌دیده باشند، مردم هم در مساجد و محله‌ها تلاش می‌کردند هرکدام به سهم خود باری از دوش دیگران بردارند.جهاد خدمت به پایان روزهای جنگ محدود نمی‌شود.

مرادی در ادامه با تأکید بر ضرورت ادامه این روحیه همدلی گفت: آنچه در این روزها تجربه کردیم، نشان داد که مردم در شرایط دشوار یکدیگر را تنها نمی‌گذارند. برای ما ارزشمند بود که نه تنها ما بلکه دانشجویانی از سراسر کشور طی کردند و در خانه‌های حضور یافتند که شاید پیش از آن هیچ شناختی از ساکنانش نداشتند، اما هنگام کار، صاحب‌خانه را مانند یکی از اعضای خانواده خود می‌دیدند.

وی تأکید کرد: شاید تعویض چند شیشه، جمع‌آوری خرده‌شیشه‌ها یا شست‌وشوی وسایل خانه در ظاهر کارهای ساده‌ای به نظر برسد، اما برای خانواده‌ای که در اثر جنگ آرامش خانه‌اش را ازدست‌داده، همین اقدامات می‌تواند بسیار ارزشمند باشد.

این دانشجوی جهادگر در پایان خاطرنشان کرد: مهم این است که این روحیه نوع‌دوستی و مسئولیت‌پذیری در جامعه باقی بماند.

انتهای خبر/