به گزارش صبح توس؛ امروز امید نیاز فردی در زندگی خانوادگی، شغلی و اخلاقی است و می توان این موضوع را ترویج کرد و البته در زندگی سیاسی اجتماعی نیز با این مسئله مواجه هستیم و قابل استفاده است.

در این سال های اخیر در جنگ های چندجانبه امیدها توسط دشمن نشانه گرفته شده است تا جوان ایرانی نسبت به فردای خودش دیدگاه تاریک و سیاهی در عرصه های فردی و اجتماعی داشته باشد.

آرزومندی و امید شاید نیاز به توضیحات خاصی نداشته باشد و برای ساخت فردای مطلوب لازم و ملزوم یکدیگر هستند اما نباید برخی تعابیر مانند خوش‌بینی را با امیدواری یکسان دانست چرا خوش‌بین توقع اتفاقات همواره مثبت را دارد اما با مثبتاندیشی تفاوت دارد که با امید یکسان نیست.

تعبیر امید با خبر از فردا دادن مساوی نیست و موضوعی ایجاد کردنی است و با ساختن همراه است لذا باید گزینه های رقیب و سنگ اندازی ها را جدی گرفت تا آینده ساخته شود و امیدواری یعنی ایجاد کردن نه اینکه آینده ای از قبل درست شده را مثبت ترسیم کنیم و بگوییم امیدوار هستیم.

جوانان با توجه به سن و سال به طور طبیعی مرکز امید هستند و امید مهارتی است که در جوانان وجود دارد برای ساخت فردی و اجتماعی مطلوب اما نیاز به حفظ و نگه‌داشتن دارد که البته حفظ امیدواری در زمان سختی ها و شکست ها امری دشوار است.

هر انسانی که حرکت می‌کند با امیدواری است اما حرکت در جهت مثبت نیازمند تطبیق با مؤلفه‌های اسلامی است که باید به آن در علوم اجتماعی و علوم انسانی پرداخته شود و ویژگی‌های حرکت نرمال و امیدوارانه احصا و معرفی شود.

مثبت اندیش با خیال پرداز خوش باور تفاوت دارد چراکه مثبت اندیشی و امیدواری ساختنی است که نگاه به فردا و آینده دارد و هر جا امید وجود دارد آرزویی برای فردای روشن در جامعه هم وجود خواهد داشت.

اگر تصویر روشن و بلندی در مورد آینده فردی و اجتماعی دارید موتور محرکه فردی خواهد شد و تبدیل به منبع اصلی انرژی می شود که قابلیت اشتراک گذاری در قالب‌های مختلف رسانه‌ای نیز دارد.

نویسنده: وحید فکری - خبرنگار

انتهای پیام/