به گزارش صبح توس؛ اعلامیه یونسکو در سال 1978 مسئولیت اجتماعی خبرنگاری را در دقت و صحت اطلاع‌رسانی تعریف کرد و دانش‌آموختگان و اهالی رسانه در سراسر دنیا سال‌هاست تعهد خود در برابر جامعه را در همین چند کلیدواژه خلاصه کرده‌اند.

این تعریف اگرچه در عصر خود مسیر را برای فعالان رسانه هموارتر کرد، به نظر می‌رسد امروز این تعریف برای خانوادۀ رسانه کمترین کارکرد است. در علم ارتباطات، رسانه هر ابزار و امکانی است که پیامی را از فرستنده به گیرنده می‌رساند؛ از رسانه‌های سنتی تا رسانه‌های جدید و هر ابزاری که به دنبال انتقال حرفی، پیامی و اثری است. 

با رشد و فراگیری رسانه‌های تعاملی و شبکه‌های اجتماعی، در کنار اطلاع‌رسانی سریع‌تر و گسترده شدن دایره ارتباطات، هر صفحه در مقام رسانه‌ای شخصی ظهور کرده است. استفاده از امکانات نوین و خلاقانه برای بازاریابی در این محیط، سازمان‌ها و شرکت‌ها را ترغیب کرده است تا رسانۀ شخصی خود را فعال کنند و روابط‌عمومی دیجیتال به بخش جدایی‌ناپذیر میلیون‌ها کسب‌وکار در فضای مجازی تبدیل شده است.

در این دوره از تاریخ رسانه فقط رساننده اخبار و سرگرمی نیست، و لازم است هر روز با شکل‌وشمایلی تازه و کامل‌تر در قبال مخاطبان خود مسئولیت‌پذیر باشد و این موضوع باید در الویت‌های اصلی دغدغه‌های اهالی رسانه جا باز کند.اگر سازمان‌ها و شرکت‌ها بیش از نیم‌قرن است که برای جلب، جذب و حفظ سرمایه اجتماعی خود در بازار محلی، منطقه‌ای و جهانی، مجموعه خود را ملزم به مسئولیت‌پذیری و کنشگری در حوزه‌های مختلف اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیستی کرده‌اند، رسانه‌ها که اعتبارشان به اعتماد مخاطب بسته است، فراتر از واسطه‌گری کنش‌ها و واکنش‌های اجتماعی، بایستی بیشتر از هر شرکت و سازمان دیگری متعهد باشند.

در میان انواع رسانه‌ها در ایران، مطبوعات مهجورترند، هم از سوی صاحبان و سیاست‌گذاران و هم از سوی مخاطبان که با آمدن انواع رسانه‌های تازه به دوران رسیده روزگار اخبار کاغذی را فراموش کرده‌اند. شاید همین بی‌مهری و تنگ شدن عرصه بر اهالی مطبوعات است که مسئولیت اجتماعی را از اولویت‌های گردانندگانش حذف کرده است.

زهرا عنایتی، کارشناس ارتباطات

انتهای پیام/