به گزارش صبح توس؛ مرحوم علامه حافظیان یکی از نوادر زمان ما  بودند. ایشان صرف نظر از مبحث علوم غریبه که در عصر خود بی همتا بودند از منظر اسلامی هم جایگاه ویژه ای دارند چه آنکه در پاکستان مورد توجه شیعه و سنی و حتی هندو بودند و هنوز برج سنگی مربع شکلی برجا مانده از او در «صوفي پور» كشمير، كه از هر طرف قبله را مشخص می‌کند و مردم محل آن را «آستانه» نامیدند، در شب‌های نیمه شعبان میزبان پیروان مذاهب مختلف است.

مرحوم حافظیان پس از میرسید علی همدانی دومین فرد برجسته ایرانی در نزد اهالی پاکستان است که البته وی را به نام ابوالحسن مشهدی می شناسند و هنگام استقلال این کشور عکس وی و محمدعلی جناح  همزمان در خانه اهالی این کشور نصب می شد.

بر این اساس ایشان را می توان حلقه ربط محکمی بین مردم پاکستان و ایران دانست و ازسوی دیگر ایشان طراح و سازنده ضریح چهارم حضرت ثامن‌الحجج(ع) موسوم به ضریح شیر و شکر است.

همچنین «لوح محفوظ» و لوح «جُنَهَّ اَلاسماء» برجای مانده از ایشان دو اثر قابل تأمل و بررسی است که می‌توان ساعت ها درباره آنها بحث و گفتگو کرد و بر این اساس می‌توان علامه حافظیان را گوهری ناشناخته در ایران معاصر نام برد.

گفتنی است که انگشتری دست امام خمینی(ره) هم هدیه ایشان برای جلوگیری از بروز آسیب و چشم رخم به بنیانگذار انقلاب بوده است.

به نظر من کوچکترین کاری که در بزرگداشت ایشان می توان انجام داد، نامگذاری خیابانی در سطح شهر مشهد به نام ایشان است.

هرچند که بهتر است حداقل دو اثر  جاودانه ایشان یعنی «لوح محفوظ» و «لوح جنه الاسما» مورد بحث و بررسی در دانشکده های الهیات قرار گرفته و از سوی اساتید به عنوان موضوع پایان نامه های دکترا به دانشجویان ارائه شود و البته برگزاری کنگره های اسلام‌شناسی و عرفان هم در بزرگداشت ایشان راهکار دیگری است.

در پایان به نظر می‌رسد مهمترین متولی این امر همزمان وزارت ارشاد و حوزه علمیه هستند و حتی با توجه به جایگاه ایشان می تواند انجمن مفاخر ایران و شورای انقلاب فرهنگی هم در اجرای برنامه بزرگداشت برای ایشان پیش قدم شوند.

 رضا سلیمان نوری

انتهای پیام/