به گزارش صبح توس؛ انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی با همه فرازونشیب‌هایش تمام شد و پس از چندی نمایندگان فعلی جای خود را به نمایندگان منتخب می‌دهند ولی درس‌هایی هر دوره از انتخابات و در کل اتفاقات سیاسی به ما می‌دهند که اگر آن‌ها را نبینیم تا ابد وبال گردن خواهند بود.

روی سخن اول با افراد خستگی‌ناپذیر، کوشا و دارای روحیه جنگندگی یعنی نامزدهای جوان است.

از ابتدای انقلاب و مخصوصا بعد از دولت سازندگی که جوانان ابتدای انقلاب به میانسالی رسیده بودند، مسئله جوان‌گرایی در ادبیات سیاسی کشور بسیار پرکاربرد شد تا جایی که دولت‌ها اگر وزیر یا مدیری میانسال به بالا انتخاب می‌کردند، مورد مذمت افکار عمومی قرار می‌گرفتند.

همان‌طور که گفته شد این ادبیات به شکلی عجیب در حال گسترش هست و کار به جایی رسید که برخی صرفا به دلیل اینکه سن و سالی از آن‌ها نگذشته بود، مدعی سهم‌خواهی از لیست‌های سیاسی بودند.

برخی جریانات هستند که فقط و فقط مدعی جوان‌گرایی هستند لذا جوان‌گرایی بدون تعهد و قدرت‌طلبانه نه تنها چرخ سیاسی کشور را نمی‌چرخاند که خود چوب لای چرخ است.

تأکید برجوان‌گرایی از این باب هست که جوان دلبسته دنیا نیست، حب ریاست و قدرت در او راه ندارد و سر تا پا شوق خدمت و دویدن است و نه اینکه دل‌دادگان به دنیا دارای سن پایین‌تری باشند که توان دنیاطلبی‌شان چند سالی بیشتر شود.

لیستی از انتخاب‌ها یا انتخاب‌های لیستی

پیروزی جبهه انقلابی در انتخابات مجلس سبب خوشحالی بسیاری از دلسوزان انقلاب اسلامی و قوت گرفتن احتمال اصلاح امور در دل‌های بسیاری از مردم شد اما این سبک از پیروزی دارای اشکالاتی راهبردی و عمیق است یعنی اینکه عده‌ای از عقلای جامعه لیستی و نامزدی را معرفی کنند و سایر مردم جامعه نیز بدون لحظه‌ای درنگ همان را بپذیرند.

دومین موضوع نیز مسئله مشارکت حداکثری هست که علاوه بر تاکیدات فراوان امام و رهبری، موضوعی است که دلیل عقلی ساده نیز دارد و البته اولویت بالاتری نسبت به انتخاب اصلح دارد و عقلای جامعه و یا سیاسیون وظیفه دارند که برای هر دوی این دو مسئله سرمایه‌گذاری کنند.

اصولا سیاسیون بایستی نحوه انتخاب و ملاک‌های انتخاب را به مردم بیاموزند تا مردم نیز به بلوغ سیاسی برسند و پس از انتخاب صحیح، مطالبه‌گر هم بشوند.

گروه‌های سیاسی و علی‌الخصوص معتمدین مردم باید وظیفه‌ای حساس‌تر از معرفی لیست، برای خود تعریف کنند و آن هم آگاهی رساندن مردم برای رسیدن به ملاک های انتخاب اصلح است.

در همین راستا وحدت زمانی به ارزش واقعی خود می‌رسد که مردم براساس ملاک و انتخابی صحیح، گرایش به لیست داشته باشند و رشد سیاسی مردم را تضمین ‌کند و مانعی برای بصیر شدن آن‌ها نباشد.

نویسنده: حسن ضیایی

انتهای پیام/