به گزارش صبح توس؛ در این مجال که هرروز هزاران خودرو، چرخ بر خیابان های شهر می سایند؛ ریه های شهر ضعیف و ضعیف تر می شود تا جایی که یک وقت هایی احساس می کنی رنگ شهر خفگی به سیاهی می زند!.

 

کارشناسان برای بهبود وضعیت هوا راهکارهای مختلفی را طی این سال ها ارائه کرده اند؛ بعضی ها می گویند خطوط ریلی باید افزایش یابد، بعضی می گویند خودروهای شخصی استفاده نشود، بعضی ها ماهی خودشان را می گیرند و به بهانه آلودگی هوا خودروها را گران می کنند و بعضی ها هم آسان ترین راه و اثرگذار ترین راه را انتخاب می کنند؛ درخت کاری...

 

درخت هم یار مهربان است

پیش از این زیاد خوانده بودیم که کتاب یار مهربان است و باید با آن دوستی کنیم؛ اما این روزها به نظر می رسد این شعر را برای موارد دیگری هم باید استفاده کرد که شایع ترین آن ها درخت است، شاید کمی عجیب باشد و یا شاید هم طبیعی که بنا بر گفته معاون خدمات و محیط زیست شهری شهرداری مشهد طی سال های گذشته بالغ بر یک میلیارد تومان تخریب و آسیب به فضای سبز وارد می شده است! البته جای امیدواری دارد که امسال این تخریب ها 50درصد کاهش داشته است و به رقم 500 تا 600 میلیون تومان رسیده است؛ اما آیا این رقم هم برای درخت و فضای سبزی که در راستای خدمت به ماست؛ زیاد نیست!

 

مردم نگران ماشین و خانه هستند؛ نه هوا

خانمی جوانی از دور توجه ام را به خودش جلب می کند. ماسک به صورتش زده است. جلو می روم و از او می پرسم دلیل این کارش را. می گوید: آلودگی هوا! می پرسم راهی برای نجات از این آلودگی به نظرش می رسد؟ می گوید: درمان آلودگی هوا اگر راهی می داشت که چالش این روزهای مسئولان نمی شد! می پرسم فکر می کنی درختان در کاهش این آلودگی نقشی ندارند؟ می گوید: من که گاهی فکر می کنم این درختان هم نفس کم می آورند! بیچاره ها رنگ شان از شدت بدی هوا زد شده است!

 

صمدی که دانشجوی کارشناسی نقشه کشی است می گوید: مردم این روزها بیشتر از اینکه دغدغه هوا داشته باشند؛ نگران ماشین و خانه هستند!

 

اینکه می گوید مردم نگران خانه و ماشین هستند را کاملا قبول دارم؛ اما در این میان باید به این موضوع هم فکر کرد که بدون هوا و با این وضعیت آلودگی مگر چقدر قرار است عمر کنیم که به دنبال خانه و ماشین باشیم! شاید هم به همان اندازه که دگر دوستی را فراموش کرده ایم خودمان را هم فراموش کرده ایم!

 

در میان خیابان ها و کوچه های شهر کمی قدم می زنم؛ کمتر می توانم درختی را ببینم که پایش خیس باشد! فقط می توان این قدر امیدوار بود که از باران چند روز پیش کمی چشیده باشند؛ نمی دانم چرا ریختن یک سطل آب پای درختان جلوی در خانه هم کار سختی برای ما شده است! ناخودآگاه یاد خاطره ای از یکی از جلسات مصاحبه ام می افتم؛ چندی پیش برای مصاحبه ای منزل استاد رحیم پور میهمان بودم.

 

مادرشان روش خاصی برای آبیاری درختان داشت. به خاطر دارم که در کنار ظرف شویی، سطلی بزرگ گذاشته بودند که در این سطل آب های مناسب آبیاری ولی دورریختنی را داخل آن ریخته و پای درختان می دادند. مثلا وقتی سبزی می شستند آب آن را داخل چاه نمی ریختند، بلکه آب را داخل سطل جمع می کردند و پای درختان حیاط می ریختند. خوب به یاد دارم که حاج خانم و حاج آقای رحیم پور دلیل این کارشان علاوه برجلوگیری از اصراف؛ کمبود و بحران کم آبی بیان می کردند.

 

درخت و هزاران فایده

در ارتباط با فواید درختان؛ کاهش آلودگی هوا و تولید اکسیژن زیاد به گوش خورده است؛ اما جالب است بدانید که همین درختانی که ساده از کنارشان رد می شویم حتی در افزایش و یا کاهش وزن ما نقش دارند! در یک بررسی مشاهده شد شهروندانی که در مناطق دارای فضای سبز زندگی می کنند از لحاظ جسمانی بیشتر فعال هستند و 40 درصد احتمال چاقی در آنها کمتر از شهروندانی است که در حاشیه فضای سبز کمتر زندگی می کنند.

 

همچنین درختان همیشه سبز در فصل زمستان می توانند به عنوان یک سپر بادگیر در مقابل خانه عمل کرده و باعث کاهش مصرف انرژی خانه از ۱0 تا ۵۰ درصد شوند.

 

علاوه براین درختان باعث خنکی هوا در مناطق شهری می شوند و یکی از عوامل کاهنده آلاینده ها در سیستم فاضلاب شهری هستند و باعث صرفه جویی در تصفیه آب می شوند و هزاران فایده دیگر که یکی اش همین لانه و خوابگاه پرندگانی است که هنوز میهمان شهر ما هستند! حال با این همه فایده آیا ارزش ندارد که حداقل یک درخت جلوی در خانه مان بکاریم!

 

در پایان شاید ذکر این سخن از امام صادق(ع) در ایجاد انگیزه برای کاشت و حفاظت از درختان خالی از فایده نباشد که فرموده‌اند: شش چیز است که پس از وفات مومن به او ملحق می‌شود و ثوابش به او می‌رسد: فرزندی که برای او استغفار کند و قرآن و مصحفی که از خود به جای گذارد و مردم آن را تلاوت کنند و درختی که بکارد و صدقه آبی که جاری گرداند و چاه آبی که بکند و سنتی که پس از مرگ او به آن اخذ و عمل شود.

 

انتهای پیام/