به گزارش صبح توس؛ بارانی خوانی یا آئین طلب باران از جمله قدیمی ترین رسومات منطقه جنوب خراسان بوده است. این آئین مشترک از جمله سنت هایی است که وقت معینی نداشته و معمولا در سالها و ایامی که بارندگی بسیار کم در شهرستان بوده، توسط جمعی از کودکان اجرا می شود.


اما این آئین چگونه بوده است؟


در گذشته ها زمانی که بارش باران کم می شد، جمعی از کودکان که نماد پاکی و بی گناهی هستند در خارج از روستا جمع شده و به سمت روستا حرکت می کردند. آنها با خواندن اشعاری از خداوند طلب باران می کردند به حرمت مزارات ( پیران و اولیای بزرگ خراسان) و به تشریح تشنگی حیوانات و نباتات می پرداختند تا خداوند بر آنان رحم کرده و رحمت خود را بر سر مخلوقات نازل کند.


در مسیر حرکت این گروه، خانه های موجود با اهدای شیرینی و آجیل یا هر چیز دیگری که مورد پسند کودکان بوده و در منزل موجود بوده به کودکان، آنان را بدرقه می کردند. برخی نیز از پشت بام ها با ریختن آب به نشانه روشنایی بر سر کودکان آنان خیس می کردند.


کودکان با گذشتن از تمام کوچه های روستا به خارج روستا رفته و به تقسیم غنایم می پرداختند؛ اما نکته حائز اهمیت این است که بسیاری از پیران امروز ما تاکید دارند که خداوند با اندک زمانی پس از این برنامه باران رحمت خود را بر سر مخلوقات منطقه نازل می کرده است.


سنت ها و رسومات محلی ما، ریشه در باورهای اسلامی ما دارد که متاسفانه امروز سهوا یا عمدا به دست فراموشی سپرده شده است.

این هم شعر اصلی باران خوانی با لهجه تایبادی:

 

لازم به ذکر است؛ در چندروز گذشته مردم شهر مشهد ریزه، از توابع بخش میان ولایت شهرستان تایباد از خداوند طلب باران کردند.


 

انتهای پیام/