به گزارش صبح توس، به نقل از نسیم سرخس، جاده فعلي سرخس در ۵۲ سال پيش به‌منظور دسترسي ارتش به نقطه مرزي سرخس ايجاد شد و نه براي رفاه حال مردم، آن‌هم با زیرسازی ابتدايي و يا بدون زیرسازی و حتي ابنيه.   جاده «ترانزیتی» سرخس که امروز به‌عنوان جاده وحشت و مرگ شناخته می‌شود، سال‌ها به‌مرور پينه و وصله‌کاری شد و سپس روي همين جاده آسفالت سرد ريخته شد و سال‌ها بعد با اعتراض‌های مردمي آسفالت گرم شد و اكنون به اين وضع ناهنجاری رسیده است.   زماني كه مهندس تركان وزير راه بود و براي راه‌اندازی فرودگاه و راه‌ آهن همزمان با افتتاح منطقه ويژه اقتصادی در سال ۱۳۷۵ به سرخس چند سفر می‌آمد، به‌عنوان خبرنگار سؤال كردم چرا به وضع اين جاده رسيدگي نمی‌کنید و اينجا حداقل نياز به اتوبان هشت بانده دارد كه خيلي راحت در جوابم گفت: ما مشكل تردد و حمل کالاهای صادراتي و ترانزيت را با ساخت راه‌آهن برطرف می‌کنیم و بنا نداريم جاده این‌چنینی براي سرخس ايجاد كنيم.   اين سياست كه شالوده آن قبلاً مطرح‌شده اكنون هم ادامه دارد و دولت‌های مختلفي كه آمدند فقط با صدقه دادن و تزريق بودجه قطره‌چکانی چند سالي مردم را سرگرم و با كلاه گذاشتن بر سر نمايندگان دوره‌های مختلف دستاوردي جز همين جاده با کشته‌های فراوان مردم نداشته‌اند.   محور سرخس- مشهد که ده‌ها سال از عمر آن می‌گذرد جاده ایست درجه سه بین‌شهری که با توجه به میزان تردد خودروها هر از چند گاهی به جهت ترانزیتی شدن مرمت، تعریض و آسفالت می‌شود.   اگر نگاهی به درآمد راه‌ آهن، گمرك، سد دوستي و پالايشگاه گاز با نزديك ۱۰۰ حلقه چاه داشته باشیم هر يك از اين درآمدها چند كشور را اداره می‌کرد تا چه رسد به ساخت ۱۸۰ کیلومتر جاده.   تمام روساي دولت‌های سابق حداقل دو بار هوايي به سرخس آمده‌اند و اين جاده چندان تغييري نكرده است، آن مسئوليني هم كه زميني آمده‌اند نه کاره‌ای بوده‌اند و نه كاري از دستشان برآمده است و الا در اين سال‌ها بايد اين جاده به‌جای «جاده وحشت و مرگ» به «محور طلايي» كه سازمان ملل به تصويب رسانده بود تبدیل می‌شد.   تو خود حدیث مفصل بخوان از اين مجمل… محمدعلی تمدن- فعال رسانه‌ای انتهای پیام/