به گزارش صبح‌توس به نقل از ندای‌گناباد، رضا عارفی یکی از مداحان سرشناس گنابادی است که صدای وی مزین‌کننده محافل مذهبی گناباد بویژه عزاداری سید‌الشهدا(ع) است و کمتر کسی است که این مداح اهل‌بیت (ع) را نشناسد و یا از روضه‌ها و مداحی‌های وی بهره‌مند نشده‌باشد.   در همین راستا خبرنگار پایگاه خبری‌تحلیلی ندای‌گناباد مصاحبه‌ای با این مداح جوان گنابادی انجام داد که به شرح ذیل می‌باشد.   - ابتدا خودتان را معرفی بفرمایید و بگوید از چه سالی پا به عرصه مداحی گذاشتید؟ بنده رضا عارفی متولد سال 1362 هستم و از سن 16 سالگی اولین بار مداحی را شروع کردم و به توفیق الهی 17 سال است مشغول به فعالیت هستم و مرحوم ابوی و پدربزرگ من نیز از پیرغلامان و نوحه خوانان سیدالشهدا(ع) بودند و خداوند توفیق ادامه این راه را به من داد.   - از چه هیئتی شروع کردید؟ شروع مداحی بنده از هیئت‌مذهبی محبان اهل‌بیت(ع) در مسجد قائم(عج) گناباد و در دوره‌ای که هیئت‌های مذهبی جوانان پرشورتر از شرایط کنونی بود شروع شد.   - اولین بار که شروع به مداحی کردید چه اشعاری را خواندید؟ اولین بار که شروع به مداحی کردم فقط زیارت عاشورا خواندم و هنوز یادم است که اولین زیارت عاشورایی که خواندم برای خودم بسیار جالب و بی‌تعارف از زیارت عاشورایی بود که خیلی مورد نظر خودم بود چراکه کسی فکر نمی‌کرد بنده توانایی قرائت زیارت عاشورا داشته باشم.   - اکثر مردم گناباد بویژه بچه هیئتی‌ها شما را یک مداح انقلابی می‌دانند. شاخصه‌های یک هیئت انقلابی را چه می دانید؟ بنده خودم رو فرد انقلابی نمی‌دانم چون قائلم عنصر انقلابی بایستگی‌های زیادی دارد که حقیر جدا از آنها بی‌بهره‌ام لکن وقتی حضرت آقا شاخصه‌های یک هیئت انقلابی را تبیین می‌کنند، معیارهای مختلفی را بیان می‌کنند که یکی از آن معیارها، سیاسی‌بودن هیئت‌ها است چراکه اگر هیئت سیاسی نباشد و تنها به تربیت نیروهای صرفاً مؤمن بپردازند این هیئت وظیفه و کارکرد خود را به خوبی انجام نداده است لذا باید نیروهای مومن شاخصه‌های انقلابی‌گری نیز داشته باشند تا خروجی هیئت ها نیروی انقلابی و انقلابی‌پرور باشد. 2   - تکلیف شما به عنوان یک مداح برای پرورش هیئت انقلابی چیست؟ آن چیزی که تکلیف ما است و حضرت آقا نیز چند مرتبه در دیدار با مداحان به آن اشاره کردند، این است که مداحان باید معارف مردم و کسانی که دل به مجلس آنها داده‌اند را افزایش دهند و در انتخاب شعر، مضمون، خواندن روضه‌ها و نقل مطالب بیشترین دقت را داشته باشند اما متاسفانه برخی از مطالب که توسط مداحان خوانده می‌شود، رشد سیاسی و عقیدتی ایجاد نمی‌کند و صرفا به روضه‌خوانی و مقتل‌خوانی اکتفا می‌شود.   - وضعیت موجود هیئت‌های مذهبی گناباد را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ هیئت‌ها در سیر تاریخی خود از قبل از انقلاب تاکنون اثرگذاری خود را داشته و بعضا حرکت‌های خوبی در هیئت‌ها مشاهده می‌شود؛ البته مشکلات و مسائلی که نشان‌دهنده سوء مدیریت و سوء سلیقه و احیانا کمتر فکر کردن به عاقبت کار است، نیز در هیئت‌ها وجود دارد.   در ایام محرم در گناباد شور محبت به امام حسین(ع) غلیان می‌کند و حرکت‌های خوبی از سوی مردم شکل می‌گیرد اما معتقدم صرف عزاداری کوتاه‌مدت اقدام مثبتی نیست لذا هیئت‌ها باید در طول سال مجالس عزاداری را استحکام بخشند چراکه اقامه عزای اهل‌بیت(ع) راه تقرب به ائمه را برای مردم و بویژه جوانان فراهم می‌کند و فکرمیکنم بهترین و سریعترین راه سوق‌دادن جوانان به سوی معنویات همین جلسات هیئتی است.   در حوزه آسیب‌های عزاداری، هیئت‌های عزاداری گناباد آسیب چندان جدی ندارند چراکه غالب بچه هیئتی‌های گناباد باشناختی که من دارم، انسان‌های بابصیرتی هستند اما مشکلاتی هم وجود دارد که وقتی انسان می‌شنود، ناراحت می‌شود، مشکلاتی که ناشی از عدم تبیین هدف از آمدن به هیئت می‌باشد.   متاسفانه برخی از هیئت‌ها برای جذب نیرو از سبک‌هایی در مداحی استفاده می‌کنند که مورد تایید نیست؛ البته قاطعانه بر این باورم که این افراد از سر عناد این کارها را انجام نمی‌دهند و واقعأ قصدشان جذب افراد است اما نمی‌داند چگونه باید نیرو جذب کنند و نمی‌دانند که نیرویی که بخواهد برای لذت‌بردن در مجلس امام حسین(ع) جذب شود، نیروی ماندگار و پای‌کار مبارزه نخواهد بود. اینکه اینقدر حضرت آقا اصرار دارند که در یک جنگ فرهنگی تمام عیار هستیم و به زعم بنده هیئت‌ها لبه حمله و خط مقدم این جبهه هستند، نباید دچار اشتباهاتی از این دست شد و باید برای پالایش هیئت‌ها از هرگونه شوائب غیرضروری تلاش کرد.   - پس لذتی که بعد از گریه‌کردن در هیئتی‌ها ایجاد می‌شود، چیست؟ همه از گریه‌کردن برای امام حسین(ع) لذت می‌برند و این را تجربه کرده و ایرادی ندارد چراکه این یک شادی معنوی است و معتقدیم هیئتی‌ها شادترین انسان‌ها هستند چون شادی خود را از اهل‌بیت(ع) می‌گیرند اما گاهی اوقات لذت معنوی به لذت احساسی تبدیل می‌شود که در این راستا باید بفهمیم هدف از آمدن به هیئت چیست تا از هرچیزی برای جذب نیرو استفاده نکنیم که یکی از این موارد ذکر گفتن کذایی در برخی از جلسات است که متاسفانه خیلی همه‌گیر شده است.   در یک برهه‌ای قمه‌زنی خیلی فراگیر بود و تا زمانیکه رهبری فتوا ندادند گویا قرار نبود جمع شود درصورتیکه برخی از موارد نیازی به فتوا ندارد. من تعجب می‎کنم برخی از چیزها را که می‎گوییم، می‎گویند مگر فتوای شرعی این است!   لخت‎نشدن در مجالس عزاداری فتوای شرعی ندارد اما این اقدام تبعاتی دارد و تبعاتش هم نیازی نیست در 20 سال آینده مشاهده کنیم، بلکه الان در هیئت‎ها دیده می‎شود و بارها در جلسات مشاهده کرده‎ام خیلی از افراد از این اقدام بدشان می‎آید لذا همین که یک مسئول هیئت متوجه شد جوانی از مجلس امام حسین(ع) زده شده است، باید از انجام آن عمل خودداری کند.   متاسفانه در برخی از جلسات اینگونه تلقی‌شده که باید مجلس شور داشته‌باشد لذا دستگاه صوتی هیئت را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند که یک حسین مداح می‌گوید و یک حسین دستگاه و وقتی مستعمین گوش می‌کنند فقط حسین حسین شنیده می‌شود که این شور، ذائقه بچه هیئتی ما را تغییر می‌دهد و هیئتی که باید جوانان در آن با سیدالشهدا(ع) عهد ببندند و فکر کنند به گناهانی که مرتکب شده و حسینی که او را به جلسه عزایش راه داده است؛ تنها به محیطی برای سینه‌زنی صرف تبدیل شده‌است.   بنده عمیقا از این مسئله که البته خیلی از مداحان عزیز قائل بهش هستند احساس نگرانی می‌کنم، اصولا این ذکر گفتن زمانی شروع شد که مدت زمان عزاداری در هیئت‌ها زیاد شد و چون سینه‌زن‌ها توان نداشتند مثل اول جلسه همراهی کنند، یک مداح دیگری به ذکرگفتن داخل بلندگو شروع می‌کرد که ریتم سینه زنی بهم نخوره و این چه کاریه که از اسم مقدس امام حسین(ع) بخواهیم برای ریتم نگه داشتن استفاده کنیم!؟ بافرض اینکه آن ذکر‌ را درست بگن که در این خصوص نیزحرف‌های زیادی هست. 1   - وضعیت کنونی اگر به چه سمتی سوق داده شود، وخیم می‌شود؟  از کارکرد هیئت‌های عزاداری جوانان در گناباد راضی نیستم چراکه تعداد بچه هیئتی‌ها به نسبت جمعیت گناباد خیلی کم هستند لذا بدنه هیئتی‌ها در بین جوانان خیلی کم بوده البته برخی از هیئت‌ها تخصصا برای نوجوانان و جوانان برنامه‌هایی انجام می‌دهند که واقعأ مایه خوشهالی بوده وما قدردان نیز هستیم.   من در دوره‌ای بزرگ شدم که هیئت‌ها پرشور و جوانان در مسجد بودند و در شرایط کنونی که جوانان خوی‌خوشی از مسجد و هیئت نمی‌بینند نباید انتظار انجام احکام دین بویژه نماز جماعت را از آنها داشت و افرادی که زمانی میانداران هیئت‌ها بوده‌اند امروز در کجا قرار دارند!؟ تعداد زیادی از هم دوره‌ای‌های ما اسیر مشکلات زندگی شدند (که البته بهانه‌ای بیش نیست) و امروز که باید نیرو ساز باشند و به تربیت نیرو اقدام کنند، عرصه رو خالی کرده اند لذا اگر الان برای جوانان سرمایه گذاری نکینم 10 سال آینده همین هیئت‌ها از بین می‌رود و یا بدون هیچگونه تغییری می مانند.   - این وضعیت در چه صورت به وضعیت ایده آل می رسیم؟ هیئت ایده‌آل را باید در ظرف زمان و مکان تعریف کرد شاید در 50 سال پیش هیئت ایده‌آل یک تعریفی داشت و بعد از انقلاب‌اسلامی و در دهه‌چهارم انقلاب تعریف دیگری داشته باشد. حضرت آقا شرایط کنونی را به جنگ احزاب تعبیر کردند چراکه تمام جبهه کفر در کنار هم قرار گرفته اند و در مقابل در داخل کشور مجموعه‌هایی داریم که می‌توانند در مقابل همه جبهه کفر ایستادگی کند که هیئت‌ها یکی از این مجموعه‌ها می‌باشند. اگر ما هیئتمان به جای بردیم که در روز واقعه افرادی داشته باشیم که در مقابل تمام جبهه کفر ایستادگی کنند این هیئت، هیئت ایده‌آل است که در این خصوص باید در بعد اخلاقی هیئتی‌ها بخصوص مسئولین هیئت‌ها کار شود. هیئتی ایده‌آل است که روی مشترکات با دیگر هیئت‌ها تعامل داشته باشند و کار کنند و بدانند که نهایت این جریان به ظهور امام زمان منجر شود و در حوزه‌های دفاعی، علوم انسانی و علمی به تربیت افراد در هیئت‌ها نیاز داریم.   - چه مصیبتی همیشه به دلتون نشسته است؟ در روضه‌ها و مصیبت‌هایی که برای سیدالشهدا پیش آمد، همه جانسوز است و هریک به نحوی ایجاد حزن می کند اما برای خودم مصیبت جوان سیدالشهدا حضرت علی اکبر یک داغ زیادی برای خود من ایجاد می کند اینکه حضرت علی اکبر اذن میدان گرفت و اباعبدالله بدون درنگ همه هستی خود را عازم میدان کرد و گریه ها و سخنان امام حسین بعد شهادت حضرت علی اکبر، نشان دهنده عمق غصه ای است که به دل امام آمد.   - و در پایان یک بیت شعر که مدام در روضه های خود به آن اشاره می کنید. شکر خدا را که در پناه حسینیم عالم از حسین خوب تر پناه ندارد   انتهای‌پیام/