به گزارش صبح توس، به نقل از کلات نادر، سپاس و ستایش خداوند عالمیان و پروردگار روزی‌رسان را که آدمی را بیافرید و او را به زیور علم و دانش و عقل و خرد مزین نمود. پروردگاری که بخشنده است و مهربان،کریم است و روزی‌رسان! سرور سروران و سریر سلاطین از اوست و تمامی کائنات در دست قدرت اوست! و درود بر محمد مصطفی، پیامبر رحمت و زیبایی خلقت، او که در اوج جهالت و گمراهی بشر آنگاه‌که ظلمات جهل و گمراهی جهان را تیره کرده بود همچون خورشیدی فروزان درخشید و علم و آگاهی و خرد را برای بشر به ارمغان آورد و او را از تاریکی بت‌پرستی و نادانی به‌سوی نور یکتاپرستی و دانایی رهنمون شد! آنگاه‌که خدای تعالی روح بر کالبد آدم دمید آموزش وی را بر عهده گرفت و هنگامی‌که پیامبر رحمت بعثت خود را آغاز کرد اعلام نمود که: انما بُعِثتُ معلماً. پس نخستین معلم خداست و پس از او پیامبر(ص) و معلمی را مقامی رفیع است و مرتبه‌ای بس عظیم و بر همین اساس است که آدم به مرتبه‌ای می‌رسد که ملائک بر وی سجده می‌کنند و به جایگاهی وارد می‌شود که فرشتگان مقرب خداوند را یارای ورود به آنجا نیست. وقتی خدای تعالی به قلم سوگند یاد می‌کند و ن وال قلم و مایسطرون را نازل می‌کند می‌خواهد به انسان گوشزد نماید که آنچه موجب برتری او بر دیگر موجودات گردیده عقل و آگاهی و شعور است و لذا آنان که وظیفه‌ی آگاهی بخشی به اجتماعات انسانی رادارند مقامی بسیار رفیع و مرتبه‌ای والا نزد آفریدگار جهانیان است! در طول تاریخ اقوامی که به علم و دانش بهاداده و معلمان و دانشمندان را قدر بخشیده و بر صدر نشاندند به سعادت و رستگاری دست پیداکرده‌اند. و چه دورند از حقیقت آنان که معلمین را جمعی مصرف‌کننده می‌پندارند درحالی‌که اگر بپذیریم محور توسعه انسان خلاق و آموزش‌دیده است که ناگزیر از پذیرش این واقعیت و حقیقت مسلم هستیم ناگزیریم قبول کنیم که: آموزش‌وپرورش نهادی مولد است و نه مصرف‌کننده. بی‌تردید جامعه‌ای که به معلمین خود بها ندهد روی فلاح و رستگاری را نخواهد دید و سخن گفتن از رشد و توسعه در آن اجتماع خیالی خام و بیهوده خواهد بود! اگر می‌خواهیم به رشد و توسعه‌ی پایدار دست پیدا کنیم چاره‌ای نداریم جز توجه به علم و دانش و نگاه ویژه به رهبران فکری اجتماع یعنی معلمان و استادان. مسئولین محترمی که اکنون تصمیم گیر و تصمیم‌ساز جامعه هستند باید بدانند که موقعیت کنونی خود را مدیون این قشر زحمت‌کش و پرتلاش اما کم‌توقع و بی‌ادعا هستند. مشکل معلمین شعار و تجلیل با کلمات متنوع و زیبا نیست آنچه آنان را می‌آزارد نوع نگاه برخی مسئولان به جایگاه معلم است. آنچه معلم را رنج می‌دهد و دلسرد می‌نماید تبعیض ناروا در تمام سطوح اجتماع و اختلاف فاحش حقوق و مزایا و دسترسی به حداقل امکانات رفاهی است! معلم فضایی می‌خواهد تا کژی‌ها و ناراستی‌ها را فریاد بزند! معلم می‌خواهد آزاده باشد و آزاد! معلم می‌خواهد زبان گویای اجتماع خود باشد! معلم می‌خواهد وجدان بیدار جامعه باشد و ... پس معلم را ساکت و آرام، بی‌درد و خموش، محتاج و نیازمند، مطیع و انتقاد نخواهیم. او را آزاد بگذاریم تا درد خود را فریاد بزند مشکلات اجتماع را یادآوری کند قبل از آنکه برای حل معضلات دیر شده باشد. معیشت او را تأمین کنیم و توصیه‌های دلسوزانه‌اش را به کاربندیم. اگر می‌خواهیم جامعه‌ای سعادتمند و رستگار داشته باشم. محمدقلی پور انتهای پیام/