به گزارش صبح توس؛ حسین نامی آشنا برای عالم است، نامی که خداوند متعال صاحبش را از ابتدای خلقت در دنیای دیگری افرید و آنچه هست ونیست را در خدمت او نهاد و فرشتگان مقربش را پابوس آستانش نهاد.

 

نامی که علت آفرینش دنیا پدر و مادر و برادرش هستند و خود نیز علت رزق دهی خدای متعال به انسان ها است و چه زیباست این حسین.

 

نامی که آدم ابوالبشر هنگامی که جبرئیل این نام را به او آموخت تا خداوند به حق این نام او را ببخشد، بی آنکه بداند حسین(ع) کیست، بی اختیار اشک بر چشمانش جاری شد و گفت : پروردگارا این حسین کیست که تا نامش را بردم بی اختیار از غربت او گریستم و دیدم کل کائنات بر او گریستند؟

 

و شاید خدا در پاسخ به آدم ابوالبشر فرمود:« إنَّ الحُسَینَ مِصباحُ الهُدی وسَفینَةُ النَّجاةِ» که ای بنده من چه دستاویزی را برای نجات خود انتخاب کردی! مگر می شود که مرا بر حسینم قسم دهی و من ترا نبخشم؟ مگر می شود من از گناه گریه کن حسین (ع) نگذرم؟

 

و گذشت و گذشت تا زمانی که خداوند خانواده ای از نیکان خود را که تاکنون نیافریده بود و نخواهد آفرید یافت و بر انسان ها منت نهاد و عالم امکان را به یمن وجودشان آراست و محمد(ص) را خاتم خود قرار داد، علی(ع) که عالی اعلی بود را وصی خاتمش قرار داد و به رسول خاتم دختری عنایت فرمود که کوثر بود.

 

بهترین زن و بهترین مرد عالم را به همسری یک دیگر انخاب کرد و از دامان این دو، بهترین فرزندان را به دنیا فرستاد که نامشان حسن و حسین(ع) بود.پیامبر(ص) هنگام تولد او از شهادتش خبر داد و نام «حسین» را برای او برگزید، رسول خدا، حسنین را بسیار دوست داشت و همه را به دوست داشتن آن دو سفارش می‌کرد.

 

حسین محبوب خداوند

از طاووس يماني روايت شده وقتي امام حسين (ع) در جايي مي نشست که تاريک بود ، مردم به سفيدي و نورانيت گلو و پيشاني ، او را مي شناختند و رسول خدا (ص) اين دو عضو را بيشتر مي بوسيد. روزي جبرئيل نازل شد ، فاطمه (س) را در خواب ديد و امام حسين (ع) در گهواره گريه مي کرد. کنار گهواره آمد و با امام حسين (ع) صحبت مي کرد و گهواره رامي جنبانيد . فاطمه (س) بيدار شد. صدايي را مي شنيد. ولي کسي را نمي ديد. وقتي براي رسول خدا (ص) تعريف کرد ، ايشان فرمود : «او جبرئيل امين بوده است »؛ حسین به قدری نزد خداوند محبوب است که می خواهد که فرشتگانش نیز در خدمت او باشند.

روایت‌های متعددی از حضرت محمد(ص) در فضیلت امام حسین نقل شده است از جمله «حسن و حسین سرور جوانان بهشت‌اند» و «حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.»

 

محبت رسول الله

امام حسین (ع) بسیار مورد محبت رسول اکرم (ص) واقع می شد و ایشان فرزندشان را بسیار مورد محبت قرار می دادند، پيامبر (ص) درباره ي امام حسن و امام حسين (ع) سفارش زيادي مي کرد و تا آن جا اين دو را دوست مي داشت ، که گاهي وقتي در مسجد مشغول سخنراني بود و آنها وارد مي شدند ، از بالاي منبر پايين مي آمد و آنها را در آغوش گرفته ، به بالاي منبر مي رفت و مي فرمود «صدق الله العظيم انما اولادکم فتنه » ؛ راست گفت خداي ، بزرگ ، جز اين نيست که فرزندانتان مايه ي آرامش شما هستند.

 

جابر مي گويد ديدم که رسول خدا (ص) با دست و پا راه مي رفت و حسن و حسين (ع) بر پشت آن حضرت سوار بودند و او مي فرمودند : «بهترين شتر ، شتر شماست و شما ، بهترين سواران او هستيد».

 

آخرين لحظات

ابن عباس مي گويد : وقتي بيماري رسول خدا (ص) شدت گرفت ، امام حسين (ع) را به سينه اش گرفت ، در حالي که عرق مبارک او بر روي حسين (ع) مي ريخت. در لحظه هاي آخر که مي خواست از دنيا برود ، مي فرمود : «مرا چکار با يزيد؟ خدا تو را مبارک نکند (زندگي تو را) اي يزيد. خدايا! لعن بر يزيد.».سپس مدتي طولاني پيامبر (ص) بيهوش شد . وقتي به هوش آمد ، در حالي که اشک از چشم مبارک پيامبر (ص) جاري بود ، حسين (ع) را بوسيد و مي فرمود : در پيشگاه خدا براي من و قاتل تو مقامي است که از او انتقام بگيرم.

 

آری امام حسین (ع) تحقق بخش اسلام حقیقی بود و آن زمان که اسلام در حال بیراهه و خروج از مسیر واقعی خود که خدمت به مستضعفین بود، امام حسین(ع) و یاران ایشان پاسدار ارزش های اسلام و اسلام ناب محمدی شدند و آن را نجات بخشیدند.

 

انتهای پیام/