به گزارش صبح توس؛ روستای ممرآباد کاشمر در چهار کیلومتری جنوب غربی این شهرستان واقع شده و مردمان خونگرم این روستا با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنند و درخواست‌ها و انتظاراتی دارند؛ خبرنگار ما در همین خصوص گزارشی آماده کرده که در ادامه آمده است.

 

راضیه عشرتی، بانویی فعال در عرصه‎ی اقتصادی در گفت‌و‌گو با خبرنگار ما گفت: یکی از مشکلات ما در حوزه‌ کشاورزی است که به علت کم آبی، زمستان آب را قطع می‌کنند و جوانها چون درآمدی در روستا ندارند به شهرها می‌روند که اکثرا هم در آنجا بیکار هستند.

 

وی گفت: دو الی سه موتور آب داریم که زمستان‌ها خاموش است و فقط هر دو هفته یکبار برای اینکه باغ‌ها خشک نشود روشن می‌کنند و علتش هم بی‌آبی است.

 

عشرتی افزود: زعفران و انگور و انار از عمده محصولات کشاورزی ما است؛ اما دلالان به صورت فله‌ایی از ما خریداری می‌کنند و سودی از این فروش عاید کشاورز نمی‌شود.

 

این بانوی فعال بیان داشت: جوان‌های روستا برای کار به تهران و یزد می‌روند و در واقع نصف جمعیت جوانان روستا در روستا نیستند و متأسفانه وقتی از شهر بر می‌گردند حداقل این است که دیگر با فرهنگ روستا غریبه شده اند.

وی ابراز کرد: اگر مسئولین و سرمایه گذاران کارخانه‌ای احداث کنند که 50 الی 60 تا جوان روستا در آن مشغول به کار شوند، حتی می‌توانیم صادرات هم داشته باشیم و قطعا هیچ جوانی به بیرون از روستا نخواهد رفت.

 

عشرتی ادامه داد: همه مادرها در خانه‌هایشان از این درد غم دارند و مدام نگران این هستند که فرزندانشان کجا کار می‌کنند؟ کجا می‌روند؟ و شب کجا می‌خوابند؟

 

وی در پاسخ به خبرنگار ما که پرسید پیشنهاد احداث چه کارخانه‌ایی دارید؟ گفت: مسئولین طرح ریزی و سرمایه گذاری کنند و با توجه به ظرفیت روستا کارخانه‌ایی بزنند که محصولات روستا را خود جوانان روستا بسته بندی کنند؛ در این صورت مجبور نیستند که به شهرها بروند.

عشرتی با اشاره به کم آبی روستا و زمین‌های زیادی که در اختیار دارند، ابراز کرد: من خودم قالیباف نیستم؛ اما در روستای ممرآباد قالیباف زیاد داریم که در خانه‌های خود حدود چهار یا پنج نفری قالی‌های منظره و کرب و غیره در اندازه‌های سه در چهار، پنج متری و 9 متری می‌بافند و نیاز است که خانم‌های شاغل روستا بیمه شوند.

 

وی در خصوص سطح سواد دختران و جوانان روستا بیان داشت: اکنون فوق لیسانس و لیسانس زیاد داریم؛ اما همه بیکارند و بچه‌هایی هم که به مدرسه می‌روند انگیزه‌ایی برای ادامه تحصیل ندارند و دلسرد شدند و می‌گویند برای ما هم در صورت ادامه تحصیل کار نیست و مانند خواهر و برادرهای دیگرمان باید بیکار باشیم.

 

عشرتی تصریح کرد: حدود 12 سال است که  با کمک خواهرم برای تامین خرج و مخارج زندگی مشغول بسته‌بندی ادویه‌جات و گیاهان دارویی و سبزیجات و عرق گیری و کارهای کشاورزی هستم.

 

این بانوی فعال با اظهار تأسف و افسوس ابراز کرد: چرا باید حاصل زحمات کشاورزان روستا را دلالان بگیرند؟! کشمشی که در ابتدای سال به یک تاجر کیلویی پنج هزار تومان فروخته بودیم متأسفانه اکنون پول مردم را برداشته و فرار کرده و هر چقدر در مدت یکسال زحمت کشیدیم هیچ شده است و ما امسال همان کشمش را هم نداشتیم.

 

وی یادآور شد: اگر کشمشی که خودمان تولید می‌کنیم، کارخانه‌ایی یا کارگاهی با امکانات خوب باشد که خیلی خوب بسته‌بندی کنیم حتی یک جوان ما هم به شهرها نمی‌رود و روستا را ترک نمی‌کند.

 

مهری عباسپور خانمی جوان از روستای ممرآباد بیان داشت: بی پولی، بیکاری و نبود شغل و کسب و کار از مهمترین مشکلات روستای ما است؛ خانم‌های روستا کار می‌کنند ولی جایی نیست که توانمندی زنان روستا شناخته شود؛ قالیبافی، گلسازی و بسته بندی داروهای گیاهی مانند زیره، کلپوره، گل ختمی، رازیانه، اسطوخودوس، ترنجبین، سنبل الطیب، گل گاو زبان، آویشن و سیاه دانه از اهم اموری است که انجام می‌دهیم.

عباسپور گفت: عدس، کشمش، گل محمدی، گندم، انار، بادمجان، جو، گندم، زیره، شاه تره، نعناع، شوید، بومادران و غیره محصولات خود روستا است و نیاز به حمایت داریم، چراکه بازار فروش نداریم.

 

وی با اشاره به تولید شرینی‌های محلی و سنتی، ابراز کرد: سبزی قرمه سبزی را خودمان به روش سنتی تولید و خشک و بسته بندی می‌کنیم در واقع چنانچه بازار فروش داشته باشیم محصولات زیادی داریم که با کیفیت بسیار خوب تولید کنیم.

 

صدیقه آسوده یکی دیگر از بانوان فعال روستا در گفت‌و‌گو با خبرنگار ما گفت: کارگاهی با عنوان توشه‌ی آخرت در روستا داریم که قطاب، تفتون، پیراشکی، فتیر و غیره درست می‌کنیم.

 

وی بیان داشت: چهار الی پنج زن بی سرپرست به ما کمک می‌کنند که سود حاصل هم کمک حال زندگی‌شان است و هم برای بی سرپرستان و یتیمان استفاده می‌شود و این همان توشه‌ی آخرت است که در سردرب کارگاهمان زده شده است.

 

حبیب فرزانه، دهیار روستای ممرآباد که حدود پنج سال است این مسئولیت را بر عهده دارد در گفت‌و‌گو با خبرنگار ما بیان داشت: 1167 نفر جمعیت روستای ما است و در واقع 325 خانوار در این روستا زندگی می‌کنند که متأسفانه اکثر جوانان ما با وجود داشتن تحصیلات بیکار و جویای کار هستند.

 

وی گفت: احداث کارخانه‌ایی جهت بسته‌ بندی خشکبار و محصولات خود روستا بهترین اقدامی است که مسئولین و سرمایه گذاران می‌توانند در این روستا انجام دهند ضمن اینکه با این اقدام جوانان روستاهای اطراف هم می‌توانند شاغل شوند.

 

فرزانه افزود: متأسفانه امکانات نداریم و جوانان روستا اعم از خانم و آقا حداقل نیاز به یک سالن ورزشی دارند که چنانچه در این زمینه هم هزینه شود از انحرافات بسیاری پیشگیری می‌شود.

دهیار روستای ممرآباد در پاسخ به اینکه تاکنون از نهاد یا مؤسسه‌ایی در این زمینه‌ پیگیری کردید؟ ابراز کرد: پیگیری لازم را انجام دادیم؛ اما تا کنون به نتیجه نرسیدیم.

 

وی گفت: سعی ما این است که با انجام برنامه‌های فرهنگی، سطح فرهنگ روستا را بالاتر ببریم؛ اما وضعیت اشتغال جوان‌ها در روستا متأسفانه بحرانی است چون بیشتر جوانان ما به علت بیکاری و خشکسالی و عدم رونق در کشاورزی روستا به پایتخت و شهرهای بزرگ مانند یزد و مشهد مهاجرت می‌کنند.

 

فرزانه ابراز کرد: متأسفانه وقتی جوان ما به شهرهای دیگر مهاجرت می‌کند از فرهنگ اصیل روستایی خود فاصله می‌گیرد و وقتی بر می‌گردد فرهنگ دیگری دارد.

وی با اشاره به پنج شهید روستا که در زمان جنگ تحمیلی تقدیم انقلاب اسلامی کردند، تأکید کرد: از مسئولین انتظار داریم با اشتغالزایی مانع مهاجرت جوان‌ها شوند، چراکه مهمترین مشکل روستای ما بیکاری است.

 

دهیار روستای ممرآباد یادآور شد: خوشبختانه توانمندی‌ها و ظرفیت‌های بسیار خوبی در روستا داریم و مسئولین هم از نزدیک شاهد این توانمندی‌ها در نمایشگاه‌هایی که برگزار شده است بودند و امید داریم که جهت احداث این کارخانه در روستای ممرآباد که خواسته‌ی مردم است ما را یاری و پشتیبانی کنند.

 

گزارش از حوریه صادقی زیرک آباد

انتهای پیام/