به گزارش صبح توس؛ در ارتباط با نقش ها و جایگاه اجتماعی و سیاسی حضرت زهرا(س) شاید کمتر کسی باشد که از حضور ایشان در غزوات اطلاع داشته باشد؛ چراکه بیشتر بر نقش های مادری و همسری و نقش های معنوی ایشان صحبت شده است که حجت الاسلام حمیدی فر، معاون تعلیم و تربیت سپاه امام رضا(ع) در یادداشتی تلاش کرده به این بعد از زندگی ایشان بپردازد که در ادامه آمده است:

 

طبق مفاهیم دینی و الهی انسان کامل یعنی انسانی که دوره ای را طی می‌کند و تمام استعدادهایی که خداوند به عنوان خلیفه الله و ثمره خلقت به او داده در وجودش به فعلیت تمام برسد. پیامبر(ص) برای ما مصداق انسان کامل است و در صعود روحی شان به جایی رفتند که جبرییل گفته است من نمی توانم به آنجا بیایم؛ بنابراین انسان کامل جایی است که خلیفه الهی معنادار باشد.

 

براساس تفکر شیعی تمام پیامبران و ائمه معصومین از این موهبت بهره برده‌اند و آن عصمت است و فاطمه زهرا(س) هم همین طور بودند که دلایل آن آیه تطهیر؛ سوره هل اتی، آیه مباهله، حدیث کساء و غیره است.


پیامبر(ص) می‌فرمایند از منظر خداوند، زهرا(س) آنچنان ارزشمند است که رضای او رضای خداوند و غضب او غضب خداوند است، بنابراین در قدم اول اثبات می‌شود که حضرت زهرا(س) تمام ابعاد انسان کامل را دارد؛ اما این جایگاه چگونه امروز می تواند کاربردی باشد؟


این مسیر برای همه انسان ها طراحی شده است که این همت در زهرای مرضیه(س) بوده است، ولی متاسفانه امروزه اهتمام به سیر سلوکی صورت نمی گیرد. استعداد انسان کامل مخصوص همه انسان هاست؛ اما اهتمام به این امر لوازمی دارد.


قرآن کریم از حضرت مریم(س) سخن می‌گوید؛ زنی که مسیحیت را جهانی می‌کند و بعد از مسیح این مریم است که این دین را زنده نگه می دارد، در جایی دیگر از دختران شعیب که دامدار بودند و یا آسیه زن فرعون که مورد علاقه و عشق فرعون است نام می برد؛ یعنی این ها زنانی هستند که در جامعه نقش دارند و نقش آن ها اجتماعی و سیاسی است.


حضور اجتماعی حضرت زهرا(س) از سال های اول بعثت بوده است؛ از طرفی ایشان در محیطی قرار می گیرد که خود را اثبات می کند. ایشان در دفاع از رسول الله(ص) و در مقابل آزار و اذیت وارد صحنه شده و مانع ترور حضرت در مسجدالحرام نیز می شوند. بعد از آن حضرت زهرا(س) در کنار پدر و مادرش و مسلمانان در شعب ابی طالب حضور دارد و بعد از آن فاطمه(س) بیشتر در کنار پدر است. هجرت پدیده‌ای تاریخ ساز است و حضرت زهرا(س) در این پدیده‌ها مشارکت دارند.

 

حضرت زهرا(س) در سال دوم هجرت ازدواج می‌کند. ایشان بسیار زود مادر می شوند و در امر همسری و مادری بسیار کوشا فعالیت می کنند؛ به نحوی که کارهای درون خانه با حضرت است. حضرت فاطمه(س) در 26 غزوه حضور داشتند. در طول ٢٣ سال رسالت پیامبر(ص) در همه آنها به جز تبوک امیرالمومنین(ع) حضور داشته اند و در بسیاری از آن ها فرمانده جنگ امیرالمومنین بوده اند و این یعنی در غیاب حضرت همه کارها بر عهده زهرا (س) بوده است.

 

ایشان چهار فرزند داشته و بدون همکار و همراه، نقش خود را در تربیت فرزندانش بسیار شگفت انگیز انجام داده است. تربیت فرزند در دوره جنگ بسیار سخت‌تر از دوره آرامش و صلح است و فاطمه(س) فرزندانش را در زمان جنگ پرورش داده است.

 

حضرت فاطمه(س) وظیفه اجتماعی خود را فراموش نکرد و رسول خدا از بعد از واقعه احد، فاطمه(س) را همراه خود به دیدار کشته شدگان برد تا به خانواده ها و کشته شدگان سرکشی کند؛ ایشان در سه جنگ حضور داشتند و در این عرصه کارهایی مانند پرستاری، حضور در کنار پدر و حضور بر بالین شهدا را عهده‌دار بودند.

 

ایشان نه تنها همراه پدر بود، بلکه از طرف وی ماموریت داشت که به خانواده شهدا رسیدگی کند و تلاش جدی برای رفع مشکلات آنها داشت و همراه با فرزندانش در تشییع شهدا شرکت می‌کرد. حضرت زهرا (س) در هفته دو یا سه روز به احد می رفتند و بر سر مزار شهدا اشک می ریختند.


ایشان در غزوه خندق مامورغذا برای مهاجرین بود که البته جنگ خندق یا احزاب از سخت ترین جنگ هاست. ایشان در فتح مکه سمت مشاورت را دارد و این حضور موید مشارکت در برنامه ریزی جنگی است، البته داده های تاریخی در خصوص حضرت زهرا(س) کم است و این به دلیل کمبود حضور ایشان نیست، بلکه به دلیل نقش تاریخ نویسان است.


ایشان سمت مشاوره اجتماعی هم داشتند و نه تنها پاسخگوی سوالات (سوالات فقهی) بودند، بلکه نقش موثر اجتماعی را هم ایفا می کردند.


بعد از صلح حدیبیه هم ابوسفیان به مدینه می آید و وارد خانه فاطمه(س) می شود و درخواست وساطت می کند که این ها بیانگر همان نقش عظیم و موثر است. در جهان اسلام ما الگویی جز فاطمه(س) نداریم؛ ما چنانچه فقیه می خواهیم فاطمه(س) است و اگر متکلم شیعی می خواهیم باز هم فاطمه(س) است و در یک کلام حضرت زهرا(س) در همه عرصه ها حضور داشتند و ندانستن تاریخ و ندانستن ما به دلیل گناه نابخشودنی تاریخ نگاران است.

 

انتهای پیام/