به گزارش صبح توس؛ روستای محروم «گندم‌بر» که کاشمری‌ها به آن «گنده‌بر» می‌گویند را می‌توان محرومترین روستای کاشمر نامید. روستایی که هنوز به لوله‌کشی آب آشامیدنی و نیز گاز دسترسی ندارد و حتی از داشتن یک جاده مناسب هم محروم است.

روستایی که اهالی آن درآمد چندانی ندارند و با مشکلات اقتصادی، معیشتی و فرهنگی مختلفی مواجه هستند و به خصوص از آنجا که کار اصلی آن‌ها دامداری بوده است در پی خشکسالی‌های اخیر با مشکلات بیشتری مواجه شده‌اند.

با حرکت به سمت این روستا با مشاهده وضعیت همان مسیر و جاده‌ای که شما را به گندم‌بر می‌رساند می‌توانید بوی محرومیت را استشمام کنید و با حضور در روستا و نشستن پای صحبت‌های آن‌ها می‌توانید به وضوح، محرومیت‌های اقتصادی و فرهنگی آن را مشاهده کنید.

می‌توان گفت مهمترین مرکز دولتی که در این روستا فعال است مدرسه آن می‌باشد و لذا با حضور در این مدرسه با یکی از دو معلم آن به گفتگو پرداختیم.

شایان ذکر است خانم زمانیان و آقای علی صلاحیان زوج فرهنگی و دو معلم فداکاری هستند که هر روز از همان جاده نامناسبی که به علت کیفیت پایین، باعث اصطکاک بالای خودروهای عبوری است از کاشمر به این روستا می‌روند تا چراغ علم و سواد را در بین اهالی آن روشن نگه دارند.

 

مدرسه‌ای کوچک برای دانش‌آموزانی محروم

خانم زمانیان،‌ مدیرآموزگار مدرسه ارشاد روستای گندم‌بر در گفتگو با کاشمربصیر به وضعیت مدرسه و دانش‌آموزان این روستای محروم اشاره کرد و گفت: این مدرسه هم اکنون 42 دانش‌آموز و 9 کودک پیش‌دبستانی و در مجموع 51 دانش‌آموز دارد و یکی از اساسی‌ترین مشکلات ما کوچک بودن فضای مدرسه است به گونه‌ای که هم اکنون دارای دو کلاس کوچک هستیم و این فضا به خصوص برای سال بعد که 51 دانش‌آموز و احتمالا 9 پیش‌دبستانی یعنی در مجموع 60 دانش‌آموز داشته باشیم به هیچ عنوان کفاف نمی‌دهد.

وی ادامه داد: در بین دانش‌آموزان، یک دانش‌آموز استثنایی داریم که مشکل شنوایی دارد و تحت پوشش است و همچنین دو نفر دیگر از دانش‌آموزان هم تحت پوشش کمیته امداد هستند اما سایر دانش‌آموزان تحت پوشش هیچ نهادی نیستند و این در حالی است که خانواده‌ها از نظر مالی ضعیف هستند و این از مشاهده لباس و وسایل دانش‌آموزان مشهود است.

سوء‌تغذیه‌ای که حاکی از فقر فرهنگی و فقر اقتصادی است

مدیر آموزگار مدرسه روستای گندم‌بر یادآور شد: دانش‌آموزان این روستا از نظر تغذیه هم ضعیف هستند و به نظر می‌رسد نه فرهنگ درست تغذیه بر این روستا حاکم است و نه توانایی مالی آن برای بسیاری وجود دارد مثلاً می‌بینیم که برای صبحانه تنها یک نان خالی با خود به مدرسه می‌آورند و یا غذای سرد شده شب گذشته را با خود به مدرسه می آورند.

زمانیان خاطرنشان کرد:‌ به نظر می‌رسد همین عدم تغذیه صحیح، بر روی هوش و توانایی یادگیری این دانش‌آموزان هم تأثیر گذاشته است به گونه‌ای که آن‌ها از نظر آموزشی در سطح پایینی هستند و حتی دانش‌آموزان پایه‌های دوم و سوم هنوز خواندن و نوشتن را به خوبی یاد ندارند لذا جای کار و پیشرفت برای این دانش‌آموزان زیاد است.

وی با بیان اینکه به همراه همسرش هر روز مسیر سخت کاشمر تا روستای گندم‌بر را رفت و آمد می‌کند اظهار داشت: جاده دسترسی به این روستا جاده مناسبی نیست و مشاهده می‌کنید که بارندگی نبوده و تیغ هم نخورده است و لذا رفت و آمد به روستا مشکل است.

زمانیان همچنین از اداره آموزش و پرورش و برخی نهادها و افراد نیکوکار که کمک‌هایی را به اهالی و دانش‌آموزان روستا داشته‌اند تقدیر کرد.

تداوم این شرایط ما را آواره خواهد کرد!

یکی از اهالی روستا هم در گفتگو با ما کمبود آب را از مشکلات اساسی مردم عنوان کرد و گفت: هر چند روز برای ما با تانکر آب شیرین می‌آورند ولی گاهی اوقات آب تمام می‌شود و ما مجبور هستیم بدون آب شرب باشیم تا وقتی دوباره از کاشمر برای ما آب بیاورند ضمن اینکه آب شوری هم که برای استفاده جهت شستشو و نیز برای شترها و گوسفندها وجود دارد هم کم شده و ما با مشکل کم‌آبی مواجه هستیم.

حسین برقمان ادامه داد: در روستای ما کشاورزی وجود ندارد چون پروانه چاه آب هم به ما نمی‌دهند و فقط کار دامداری انجام می‌دادیم که آن هم در خشکسالی سال‌های اخیر آسیب زیادی به ما رسیده است و بسیاری از دام‌های ما از بین رفته و در حال حاضر برای هر کدام از ما 5 یا 6 شتر باقی مانده و با این شرایط برای چند سال دیگر همین تعداد هم از دست ما می‌رود و ما باید اینجا را رها کرده و در روستاهای دیگر آواره شویم.

وی افزود: در این خشکسالی‌ها به جهادکشاورزی مراجعه کردیم که وام بگیریم اما می‌گویند چون شما پروانه پرواربندی ندارید به شما وام تعلق نمی‌گیرد.

رساندن بیمار به بیمارستان با اعمال شاقه!

برقمان یکی از مهمترین مشکلات روستا را عدم دسترسی به جاده مناسب برای رفت و آمد به کاشمر عنوان کرد و اظهار داشت:‌ اگر یک بارندگی اتفاق بیفتد دیگر با هیچ وسیله‌ای نمی‌توان از این جاده رفت و آمد کرد و حالا اگر زن و بچه‌ای بیمار باشند به هیچ عنوان نمی‌توانیم او را به بیمارستان برسانیم و باید در همین جا از بین برود! به عنوان مثال سال قبل که باران آمد و سیل جاری شد این جاده بسته شده بود و نه می‌شد از کاشمر به این سمت آمد و نه از این روستا به کاشمر رفت تا اینکه دو نفر از خیرین که به این روستا کمک می‌کنند یعنی حجت‌الاسلام شاه قاسمی و آقای دباغ، لودر آوردند و جاده را درست کردند.

وی خاطرنشان کرد: در خانه بهداشت روستا هم کسی مستقر نیست و هر چند وقت یک بار می‌آیند اما وقتی هم می‌آیند دارو به اندازه کافی ندارند در صورتی که وقتی می‌آیند باید یک دردی از روی دل ما بردارند ولی اگر امکانات و دارو نداشته باشند چه فایده‌ای برای ما می‌خواهد داشته باشد؟

برقمان گفت: ما عشایر هستیم و از چند سال پیش به ما دفترچه دادند و از هر کدام ما مبالغی گرفته‌اند و هم اکنون ما هر کدام 500 تا 600 هزار تومان سهام عشایر داریم ولی در قبال آن هیچ بودجه و کمکی به ما نشده است.

وی ادامه داد:‌ از اینجا تا روستای شمس‌آباد مه‌ولات فاصله زیادی نیست و می‌توانند از آنجا برای ما لوله‌کشی آب شرب انجام دهند اما هر وقت برای آب و جاده مراجعه می‌کنیم می‌گویند بودجه نیست و ما نمی‌دانیم این چه بودجه‌ای است که هیچ وقت برای روستای ما نیست، مگر ما جزء این مردم نیستیم؟!

دو مشکل اساسی روستا به روایت دهیار

دهیار روستاهای اسحاق‌آباد و گندم‌بر هم در گفتگو با ما اظهار داشت: عدم دسترسی به لوله‌کشی آب آشامیدنی و همچنین جاده نامناسب مهمترین مشکلات مردم این روستاست.

محمد قوزه‌ای ادامه داد: وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم این روستا هم مناسب نیست و فقط تعدادی از اهالی، چند گوسفند و شتر دارند و باقی هم برای کارگری به روستای شمس‌آباد مه ولات و یا روستاهای پایین ولایت کاشمر می‌روند لذا واقعاً افراد مستضعفی هستند.

وی افزود: گندم‌بر با روستای شمس‌آباد مه ولایت 12 کیلومتر فاصله دارد و می‌توان از آن روستا لوله کشی گاز و آب آشامیدنی را  انجام داد اما چون هزینه زیادی دارد این کار اتفاق نیفتاده است به عنوان مثال مسئولان می‌گویند لوله کشی آب از شمس آباد به گندم‌بر 2 میلیارد تومان هزینه دارد.

برای پیگیری خواسته‌های مردم روستای محروم گندم‌بر به سراغ بخشدار مرکزی و همچنین مدیر آموزش و پرورش کاشمر رفتیم.

توجه ویژه به مدرسه روستا

مدیر آموزش و پرورش کاشمر هم با بیان اینکه این اداره توجه ویژه‌ای به مدرسه روستای محروم گندم‌بر دارد گفت: بنده خودم چند بار از مدرسه این روستا سرکشی کردم و حتی می‌توانم بگویم از سایر مدارس شهرستان بیشتر به آن توجه کرده‌ایم به عنوان مثال به لحاظ آموزشی تعداد دو معلم به آن اختصاص یافته است که با توجه به تعداد دانش‌آموزان می‌توانیم بگوییم از سایر مدارس معلم بیشتری برای آن در نظر گرفته‌ایم.

علی طاهریان ادامه داد: ما دو نفر از باتجربه‌ترین معلم‌های خود را برای مدرسه این روستا در نظر گرفته‌ایم و خواسته‌هایی هم که داشته‌اند در حد توان خود تأمین کرده‌ایم.

وی گفت: برای تأمین گرمای کلاس‌های این مدرسه با توجه به اینکه این روستا گازکشی نیست از بخاری‌های برقی استفاده می‌شود و علی‌رغم اینکه هزینه برق زیادی دارد ولی ما آن را تأمین می‌کنیم.

خیرین به یاری گندم‌بر بشتابند

بخشدار مرکزی کاشمر هم از خیرین و نیکوکاران خواست با توجه به محرومیت فراوان حاکم بر روستای گندم‌بر، نسبت به مساعدت به اهالی این روستا اقدام کنند.

سعید چیتی در گفتگو با کاشمربصیر اظهار داشت: روستای محروم گندم‌بر از روستاهای دهستان بالاولایت بخش مرکزی کاشمر است که در حاشیه کویر جنوبی کاشمر واقع شده و با شهر کاشمر 25 کیلومتر شامل 11 کیلومتر راه آسفالت و 14 کیلومتر راه خاکی فاصله دارد و بر اساس سرشماری سال 1395 دارای ۶۰ خانوار با حدود ۲۵۰ نفر جمعیت است.

وی ادامه داد: مردم این روستا در گذشته، عشایر بودند که در این روستا سکونت یافته‌اند و شغل اصلی ‌آن‌ها، پرورش شتر است اما با توجه به خشکسالی‌های متوالی در سال‌های اخیر، وضعیت اقتصادی و معیشتی اهالی آن بسیار ضعیف شده است.

بخشدار مرکزی کاشمر گفت: روستای گندم‌بر دسترسی به آب شرب ندارد که با تانکر برای آن‌ها آب شرب از کاشمر تأمین می‌کنیم.

وی با اشاره به تقاضای اهالی این روستا برای لوله‌کشی جهت دسترسی به آب شرب از مسیر روستای شمس‌آباد شهرستان مه‌ولات خاطرنشان کرد: بر اساس برآوردی که انجام شده است اجرای پروژه آبرسانی به این روستا از روستای شمس‌آباد شهرستان مه ولات حدود 2 میلیارد تومان اعتبار نیاز دارد که با توجه به کمبود اعتبارات دولتی به نظر می‌رسد فعلاً امکان اجرای این پروژه وجود ندارد اما آب شرب بهداشتی مورد نیاز اهالی این روستای محروم با همکاری امور عشایر به وسیله تانکر و بدون هیچ محدودیتی تأمین می‌شود.

چیتی ادامه داد: همچنین یک مدرسه دو کلاسه در این روستا وجود دارد که ۵۱ دانش‌آموز شامل ۳۱ دانش‌آموز دختر و ۲۰ دانش‌آموز پسر در این مدرسه در حال تحصیل هستند و در حال حاضر بخشی از وسایل مورد نیاز این دانش‌آموزان شامل لوازم‌التحریر و لباس آن‌ها توسط بخشداری مرکزی تأمین شده و یا در حال تأمین است به عنوان مثال برای همه دانش‌آموزان لباس فرم یکدست تهیه و در دهه فجر به آن‌ها اهدا شد ضمن اینکه در همین ایام، اردوی تفریحی برای آن‌ها به مقصد شهر کاشمر برگزار شد تا آن‌ها با مکان‌های مختلف آشنا شوند.

بخشدار مرکزی کاشمر خاطرنشان کرد: این روستا از نعمت برق برخوردار می‌باشد و نفت مورد نیاز اهالی نیز با تانکر برای آن‌ها ارسال می‌شود.

وی مشکلات عمده روستا را ۱۴ کیلومتر جاده نامناسب خاکی و نبود آب شرب و حمل و نقل عمومی عنوان کرد و از پیگیری بخشداری برای حضور تیم پزشکی در مرکز بهداشت روستا در هر هفته خبر داد.

چیتی ادامه داد: در سال جاری ۷۰۰ متر بهسازی معابر و اجرای جدول و کانیو در روستا انجام شده و امیدواریم باقی‌مانده آن نیز در اسرع وقت انجام شود.

بخشدار مرکزی کاشمر تأکید کرد: علی‌رغم پیگیری‌ها و تلاش‌های انجام شده اما همچنان مردم و به ویژه کودکان این روستا با کمبودهای زیادی به ویژه در حوزه تغذیه، لوازم بهداشتی، لوازم منزل و... مواجه هستند و لذا از خیرین و نیکوکاران دعوت می‌کنیم نسبت به مساعدت به اهالی و به خصوص دانش‌آموزان این روستا همراهی داشته باشند.

سخن پایان

در مجموع باید گفت که روستای محروم گندم‌بر نیازمند توجه ویژه مسئولان و نیز خیرین و نیکوکاران است. این روستا هم علی‌رغم محرومیت‌های زیادی که دارد باز هم ظرفیت‌هایی برای توسعه و ایجاد اشتغال دارد. با توجه به خشکسالی‌ها و مشکلاتی که در مسیر حرفه اصلی اهالی یعنی دامداری به وجود آمده است، باید به سایر زمینه‌های اشتغال روستایی همچون صنایع دستی و نیز گردشگری روستایی با توجه به ویژگی‌های توپوگرافی و زمین‌شناسی این روستا و حوالی آن توجه ویژه شود.

همچنین در کنار توجه به مسائل معیشتی این روستا باید به کمبودها و محرومیت‌های فرهنگی آن هم توجه ویژه‌ای شود چرا که تا فرهنگ روستا ارتقاء پیدا نکند، نمی‌توان انتظار شرایط بهتری برای آن داشت.

وقتی از برخی بانوان این روستا سؤال می‌شد که چند وقت است فرزند کوچک خود را به حمام نبرده‌اید صحبت از «چندماه» می‌کردند! و هر چند بهانه آن‌ها کمبود آب بود، اما به نظر می‌رسد ضعف فرهنگی و نیز کمبود اطلاعات علمی و بهداشتی، مهمترین عامل حاکم بودن این شرایط در «گندم‌بر» باشد.

مسئولان شهرستان باید مراقب باشند که با کم‌توجهی و یا ایجاد احساس کم‌توجهی در بین اهالی روستا باعث ناامیدی آن‌ها نشوند و این احساس به آن‌ها منتقل نشود که همچون جزیره‌ای جدا افتاده و دیاری فراموش شده با آن‌ها برخورد می‌شود.

در صحبت‌هایی که با اهالی روستا داشتم یکی دو نکته در کلام آن‌ها خودنمایی می‌کرد. یکی آنکه می‌گفتند چطور تا وقت انتخابات می‌شود به یاد ما می‌افتند و برای رأی‌گیری به سراغ ما می‌آیند ولی بعد ما را فراموش می‌کنند و دیگر اینکه می‌گفتند مگر ما جزء این مردم نیستیم که هر وقت برای مشکلاتمان مراجعه می‌کنیم می‌گویند بودجه نداریم! این حرف‌ها، نشانه‌های خوبی نیست و به نظر می‌رسد باید به این روستا و همه روستاها و روستاییان توجهی بیش از پیش شود تا آن‌ها بدانند که دولت هنوز هم آن‌ها را صاحبان و مدافعان اصلی انقلاب می‌داند.

نویسنده: محمد فیض عارفی

انتهای پیام/