به گزارش صبح توس؛ همه واقفیم که آینده یک ملت، به سیستم آموزش‌وپرورش آن گره خورده است، داشتن نظام آموزش‌وپرورش اصولی و علمی، می‌تواند آینده صنعت، تجارت، اقتصاد، فرهنگ و اخلاق آن کشور را بیمه کند.

 

اما بازهم همه واقفیم که نظام آموزش‌وپرورش ما، چه از منظر محتوایی و چه ازنظر کالبدی، با مشکلات جدی مواجه است. از منظر کالبدی، ساختن مدرسه‌های جدید و بازسازی، بهسازی و تجهیز مدارس موجود از ضرورت‌های آموزش‌وپرورش است. ۳۲ درصد فضای آموزشی کشور فرسوده و ۴۰ میلیون مترمربع کمبود فضای آموزشی داریم.

 

کارشناسان حوزه آموزش، معتقدند کالبد فضای آموزشی نقش معلم دوم را ایفا می‌کند و تأثیر مستقیم و شگفتی در یادگیری دانش‌آموزان دارد؛ اما سؤال این است که چرا پس از ۴۰ سال از پیروزی انقلاب اسلامی، هنوز با معضل کمبود فضای آموزشی مواجهیم؟

 

نقش مستقیم آموزش‌وپرورش در آینده سازی جامعه


 هرچند ساخت‌وساز مدارس به‌هیچ‌وجه با قبل انقلاب قابل قیاس نیست؛ اما اهمیت و نقش مستقیم آموزش‌وپرورش در آینده سازی جامعه، توقع و انتظارات را در این حوزه بالا برده است.

 

عدم اعتبارات و کمبود منابع مالی دولتی از مهم‌ترین موانع اجرای برنامه‌های نظام تعلیم و تربیت و ساخت مدارس است، موضوعی که مختص آموزش‌وپرورش نیست و سایر نهادهای دیگر نظام نیز با آن درگیرند.

 

 اما جامعه چه نقشی می‌تواند در خصوص این موضوع استراتژیک ایفا کند؟ آینده جامعه به آموزش‌وپرورش گره خورده و زیبنده نیست به دلیل کمبود منابع مالی، خدشه‌ای به درخشندگی آن وارد شود.

 

خیرین مدرسه‌ساز و رفع معضل کمبود فضای آموزشی

 

در این میان، خیرین مدرسه‌ساز، نقش بسیار مهمی در رفع مشکل فضای آموزشی در کشور داشته‌اند. مدرسه‌سازی ریشه در آموزه‌های دینی ما دارد و مدرسه‌ساز، ایمان دارد که مدرسه‌سازی مانند ساخت مسجد، باقیات‌الصالحاتی برای خودش و رفتگانش است.

 

بی‌شک چنانچه کمک‌های بدون چشمداشت آنان نبود چه‌بسا همچنان بسیاری از مدارس کشور هنوز هم چند نوبته بود و شاید هم در مناطقی مدرسه ساخته نمی‌شد.

 

تعهدات خیرین بیش از دولت است و در مواقعی باوجوداینکه دولت، تعهدات خود را انجام نداده؛ اما خیرین بخش مربوط به دولت را هم تأمین و تکمیل کرده‌اند، بنابراین به نظر می‌رسد ترویج فرهنگ مدرسه‌سازی می‌تواند نقش پایه‌ای و اساسی در این حوزه حیاتی ایفا کند؛ اقدامی مقاومتی که در هر شرایطی، چه زمانی که اعتبارات دولتی زیاد است و چه وقتی که در مضیقه است، امر آموزش‌وپرورش نیازمند و وامانده اعتبار ریالی نباشد.

 

در همین راستا و به‌منظور حل مشکل کمبود فضای آموزشی و ترویج حسنه مدرسه‌سازی، گفتگویی را با یک خیر مدرسه‌ساز چنارانی انجام دادیم که در ادامه ملاحظه خواهید کرد؛

 

سید اصغر صالحی ازجمله معلمان باتجربه شهرستان چناران است که چند سالی است به‌صورت جدی، کمک به مدرسه و دانش‌آموزان ذهن او را پرکرده، او بی‌تکلف و بی‌ریا کار می‌کند؛ اما دغدغه دارد «چرا در منطقه چناران خیر مدرسه‌ساز کم داریم؟»

 

کار خیرین باید بزرگ‌نمایی شود

 

صالحی، اولین مدرسه را در زادگاهش (روستای سیدآباد) با مشارکت ۸۰ درصدی احداث کرده. او از رسانه‌های محلی گله دارد که چرا کمتر سراغ خیرین رفته‌اند، ازنظر سید اصغر، کار خیرین باید بزرگ‌نمایی شود، چراکه این کار باعث بزرگ‌نمایی امور حسنه و سخاوتمندی می‌شود.

 

از مادرم درس سخاوتمندی و بخشیدن را یاد گرفتم

 

از مادرم، درس‌های سخاوتمندی را یاد گرفتم، بااینکه ازنظر مالی ضعیف بودند ولی کمترین چیزی که داشت را می‌بخشید، قبل از فوتش تمام آنچه داشت را بخشید. پدرم مرحوم سید عیسی نیز زحمتکش و قانع بود. بیش از 90 سال عمر کرد که بیشتر عمر خود را خادم صلواتی مساجد زیادی بود. مصمم هستم به نام مادر، مدرسه‌ای بسازم.

 

یک باب مدرسه شش کلاسه در زادگاهم با مشارکت 80 درصدی ساختم، لذت خاصی داشت. دولت چنانچه به تعهدات خود عمل می‌کرد مدرسه‌سازی تعطیل نمی‌شد، اگر ۱۰ مدرسه را به من واگذار کنند، من به تعهدم عمل می‌کنم، به شرطی که دولت تعهدش را نقد پرداخت کند. در مراحل ساخت‌وساز این آموزشگاه، سازمان نوسازی، مهندسین ناظر و تأسیسات، عملکرد بسیار خوبی داشته‌اند، به نظر من نوسازی نباید از نقشه‌های کلیشه‌ای و قدیمی استفاده کنند.

 

کمک‌ها را مستقیم به بچه‌ها ندهند

 

برای مرمت مدارس در تبادکان، چناران، گلبهار کارهای زیادی انجام شده است. رسیدگی به محرومان مدارس، با تهیه لباس، غذا و هر چه دم دست داشته باشم را وظیفه می‌دانم ولی همیشه به دوستان و همکاران این مدارس گفتم که کمک‌ها را به بچه‌ها مستقیم ندهند، تا بچه‌ها ناراحت نشوند.

 

تأثیر مدرسه‌سازی در زندگی ما

 

مدرسه‌سازی تحقق آرزوهایم است، عشق به تعلیم و تربیت و به مدرسه‌سازی باعث افزایش روحیه و حس نوع‌دوستی در خودم و خانواده‌ام شده است.

 

انواع کارهای خیر را انجام می‌دهم ولی از مدرسه‌سازی لذت می‌برم چون تنها مکانی است که باعث زدودن جهل می‌شود. اگر مشارکت 50 درصدی دولت در این منطقه هم مثل نیشابور و بعضی از شهرها به‌سرعت انجام شود، دوست دارم مدارس بیشتری بسازم.

 

 آیا خانواده با این کار موافق‌اند؟

 

 خانواده من نه‌تنها با این کار موافق هستند، بلکه باعث تشویق هم می‌شوند و همکاری زیادی در این امر با من دارند.

 

 خیر مدرسه‌ساز بومی نداریم!

 

از سه‌راه فردوسی تا موچنان، مساجدی زیادی توسط مردم و خیرین درست شده است و کار خیلی خوبی کرده‌اند؛ خدا خیرشان بدهد؛ اما در همین محدوده چند خیر مدرسه‌ساز بومی داریم؟ خیرین دلی بزرگ و همتی بلند و روحیه‌ای جهادی دارند. با توجه به اهمیت تعلیم و تربیت در فرهنگ ما ایرانیان بیشترین خیر را خوشبختانه جمع کرده‌ایم ولی ما در شهرستان بااین‌همه سرمایه‌دار چرا نباید خیر مدرسه‌ساز داشته باشیم؟

 

 خیر نباید میلیاردر باشد

 

خیر نباید میلیاردر باشد یا یک مدرسه بسازد. ما می‌توانیم حتی یک ماشین ماسه هم کمک کنیم و تا زمانی که زمان باشد ارزش و ثواب آن باقی خواهد ماند. کار خیر، لیاقت می‌خواهد. یک خاطره خدمتتان می‌گویم؛ یک متخصص کودکان نقل می‌کرد، یک روز برای تلفن کردن از یک دست‌فروش دوریالی خواستم، او بابت دو ریال از من پولی نگرفت درحالی‌که از این راه امرارمعاش می‌کرد. پرسیدم چرا رایگان؟ گفت: در روز پنج تومان درآمد روزانه‌ام است که، ده تا دوریالی رایگان به مردم می‌دهم. وقتی نگاه متجب مرا دید، چند بار پرسید شما چه‌کاره‌اید؟ باز تکرار کرد، مگر نمی‌شنوید، شما چه‌کاره‌اید؟ گفتم: من پزشک متخصصم. تا منزل به مناعت طبع و دست و دل‌بازی دست‌فروش فکر می‌کردم، در مقابل کار او بدجور احساس حقارت کردم، این ماجرا باعث شد که تکانی بخورم و از آن موقع بیمارانم را پنج‌شنبه‌ها رایگان ویزیت می‌کنم.

 

مردم فکر می‌کنند، فقط مسجد ساختن ارزش دارد، باید ارزش و اهمیت مدرسه‌سازی را برای مردم بیشتر تبیین کنیم. در چناران ما همیشه چشممان را به بیرون دوخته‌ایم و از توان و همت همشهریان خودمان کمتر بهره می‌بریم، ما سراغ مردم خوبمان نرفتیم، مجمع خیرین بومی ما فعال نیست، خداوند الحمدالله به خیر، ثروت، جایگاه و مقام داده است، آن‌ها فقط احترام و تکریم معنوی می‌خواهند. به نظر من اگر ما به خیر احترام بگذاریم این‌قدر کمک به شهرستان بشود که مازاد هم خواهیم داشت.

 

 رسانه‌های شهرستان بیشتر سراغ خیرین بروند و کار آن‌ها را بزرگ‌نمایی کنند

 

در چناران، رسانه‌ها اهمیت مدرسه‌سازی را کمتر منعکس می‌کنند، باید بیشتر وارد این موضوعات شوند. 30 درصد مدارس توسط خیرین ساخته می‌شود، یعنی از هر سه مدرسه یک مدرسه توسط خیرین احداث شده است؛ اما در چناران چرا این اتفاق نیفتاده است؟ رسانه باید هرماه یک خیر را معرفی کند تا مردم بیشتر با خیرین آشنا شوند و همچنین خیرین تشویق شوند. ما باید کار خیرین را بزرگ‌نمایی کنیم تا کار خداپسندانه و سخاوتمندی را توسعه بدهیم.

 

همچنین به دانش‌آموزان توصیه می‌کنم درس بخوانند و از این مدارس مثل خانه خودشان مراقبت کنند و لذت ببرند و همکاران نیز سعی و تلاش خودشان را داشته باشند. ان‌شاءالله نسل خوبی برای آینده تربیت کنند.

 

گفتگو: عیسی شاکری قزلحصار

 

انتهای پیام/