به گزارش صبح توس؛ طی سال‌های اخیر شعارها و وعده‌های فراوانی در راستای احیای صنعت کشور از سوی گروه‌های مختلف سیاسی به جامعه داده شده ولی تا کنون برنامه‌ای منسجم برای احیای صنعت و تولید از سمت این گروه‌ها ارائه نشده است.

 

بایزید مردوخی، مشاور وزیر صنعت در مصاحبه‌ای به این نکته اشاره کرد که لازمه صنعت کشور برنامه‌های آنی و تسهیلات کوتاه‌مدت و بلندمدت نیست، بلکه در سایر کشورهای جهان برای پیشرفت دادن اقتصاد و تولید به شعار دادن بسنده نکرده‌ و از برنامه‌های راهبردی صنعتی برای پیشبرد اهداف خود استفاده کرده‌اند.

 

برنامه‌های راهبردی صنعتی برای این مهم به کار می‌روند که آینده دور و نزدیک صنعت مشخص و راهی که قرار است طی چند سال آینده آن را پیمود کاملا روشن شود.

 

وضعیت فعلی صنعت، رضایت‌بخش نیست چراکه صنعت با کمتر از 50 درصد توان تولید به ادامه حیات می‌پردازد و بسیاری از واحدهای صنعتی کشور در حالت راکد و نیمه راکد به سر می‌برند و در عمل نفس‌های آخر خود را می‌کشند.

 

حالت فعلی صنعت را می‌توان به کشتی تشبیه کرد که در ساحل به گل نشسته است و توان تحرک ندارد و دائما موج‌های دریا آن را بی اختیار به این سو و آن سو برده و گهگاه آن را به صخره‌ها می‌کوبد و اگر این کشتی از وضعیت فعلی رها نشود، می‌توان در آینده‌ای نه چندان دور آن را به جای گِل در قعر دریا دید.

 

با ورود به برخی شهرک‌های صنعتی این صحنه به چشم می‌خورد که بسیاری از واحدهای صنعتی در حالت تعطیلی به سر می‌برد و به جای صدای چرخ‌دنده‌های ماشین‌آلات صنعتی، صدای هوهوی باد به گوش می‌رسد.

 

با بسیاری از صنعت‌گران که صحبت شد به این مهم اشاره کردند که دولت حمایت لازم را از تولید ندارد؛ اما این تمام ماجرا نیست و اشتباه است که سهم رکود را کامل به گردن دولت بیندازیم ولی می‌تواند نقش بی‌بدیل و به سزایی داشته باشد.

 

دولت در نقش نظارت و تعیین‌کننده راه می‌تواند راهبر خوبی برای تولید کشور باشد، چراکه اگر همانند سیستم اقتصاد سوسیالیسم به صورت کامل تصدی‌گری اقتصاد و صنعت را به عهده گیرد، رقابت به ناچار به حاشیه می‌رود و اگر مثل اقتصاد سرمایه‌داری تصدی‌گری به صورت کامل به بخش خصوصی واگذار شود به مسائلی مثل دامپینگ کالا و سایر بیماری‌های اقتصادی مبتلا می‌شود، پس باید سیستمی را به کار بست تا علاوه بر اینکه راه رقابت شکل گیرد، راه بر امراض اقتصادی و زورگویی سرمایه‌داران نیز بسته شود.

 

برای رونق صنعت باید به این مهم اشاره کرد که اولویت راه‌اندازی صنعت باید ایجاد حداکثر شغل البته با لحاظ بهره‌وری بهینه در نظر گرفته شود مثلا در طرح‌های تولیدی پتروشیمی به جای سرمایه‌گذاری بر روی صنایع بالادستی روی طرح‌های پایین‌دستی پتروشیمی مثل تولید اسباب‌بازی سرمایه‌گذاری شود تا به ازای هر میلیون تن تولید، شغل بیشتری ایجاد شود و یا اینکه شهرک‌های صنفی تولیدی توسط دولت گشایش یابد تا اشتغال سریع درست شود.

 

اما چطور می‌توان چرخ‌های صنعت را به مدار اصلی وارد کرد، طرح‌های بسیاری در خصوص این مهم ارائه شده است ولی به نظر همان موضوع قدیمی کنترل بی‌رویه واردات و حمایت از تولید ملی بهترین کارگشا برای این مهم می‌باشد.

 

طبق آمار منتشره از تعداد کانتینری که هر روز وارد می‌شود به علت نبود توان در گمرک فقط یک‌سوم آن‌ها بازرسی و الباقی به علت نبود امکانات بدون بازرسی وارد چرخه اقتصادی کشور می‌شوند برای مقابله با این عارضه می‌توان از دستگاه ایکس‌ری استفاده کرد و به نظر در حال حاضر تعداد این دستگاه‌ها افزایش چشم‌گیری داشته است، ولی کافی نیست و با سرمایه‌گذاری در این بخش می‌شود درآمد آن را به راحتی از کنترل‌های انجام شده در مبادی ورودی کشور به دست آورد.

 

در حوزه حمایت از کالای داخلی نیز باید آیه شریفه 29 سوره مبارکه اعراف مد نظر دولتمردان قرار گیرد: «قل امر ربی بالقسط و اقیموا وجوهکم عند کل مسجد» که در تفسیر آن برخی بزرگان گفته‌اند که «بگو پیامبر(ص) که خداوند مرا به برقراری عدالت اقتصادی امر کرده است و برای توسعه این مهم باید پیشوایان و خواص جامعه(وجوهکم) پیش قدم باشند.»

 

از این مهم می‌توان دریافت کرد که پرچمداری خواص جامعه در خصوص اقتصاد امری اجتناب ناپذیر است و دولت به عنوان یک نهاد حکومتی می‌تواند در خصوص حمایت از تولید داخل به این موضوع به طور خاص بپردازد، حال در قالب‌هایی نظیر خرید مایحتاج دستگاه‌های دولتی از کالای ایرانی، برداشتن معضلات قانونی از جلوی پای تولیدکننده و در نهایت حمایت همه‌جانبه از سرمایه اقتصادی مردم باید مد نظر قرار گیرد.

 

انتهای پیام/