به گزارش صبح توس؛ مشهد مقدس امروز نظاره‌گر معرفت شیرزنانی بود که راه هم‌جنسان خود را پیمودند؛ همان‌ها که هزاران سال پیش در غم و اندوه امام زمان خویش مهر بر شوهران بخشیدند تا دردانه خراسان را تشییع کنند.

 

شیرزنان نوغان برای اینکه بتوانند در آن هنگامه غمبار و حزن انگیز که سلاله پاک رسول خدا(ص) به زهر مأمون عباسی به شهادت رسید بدن مطهر امام رئوف را تشییع کنند، اقدامی کردند که تاریخ هرگز آن را از یاد نخواهد برد.

 

 

حرفشان این بود که امام رضا (ع) غریب است، ما در جریان شهادتشان نتوانستیم کاری بکنیم ولی امروز می‌توانیم در حمایت از ایشان برای غربتشان عزاداری کنیم.

 

اما حماسه شیرزنان تنها به اینجا ختم نمی‌شود؛ اوج ارادتشان آنجاست که پس از شهادت حضرت رضا (ع) نام شهید خفته در توس را بر فرزندانشان گذاشتند. عبدالرضا، علی‌رضا، محمدرضا و غلامرضا شد نام ماندگار فرزندان محله شیرزنان.

 

1200 سال از حماسه جاودان زنان نوغان گذشت؛ نه تنها از شور آن دوران کم نشد که بر آن افزوده شده و این مراسم تاریخی سال به سال باشکوه‌تر می‌شود و نام شیرزنان نوغانی همچنان زنده می‌ماند.

 

 

عشق و ارادت به امام رضا(ع) در بین این زنان زبانزد است؛ هنوز هم شور و عشقی وصف نشدنی در دلهایشان وجود دارد گویا این ارادت را از مادران به دختران به ارث رسیده است و تا نسل زنان نوغان وجود دارد این حرکت تاریخی ادامه خواهد داشت.

 

امروز زنان مشهدی نه از محله نوغان بلکه از گوشه و کنار محلات و خیابان‌های مشهد خود را به شیرزنان نوغانی رساندند تا شریک عزایشان باشند و با گل و اسپند و صلوات امام غریبشان را به رسم نمادین سال‌ها پیش تشییع کنند.

 

 

هیئت عزاداری زنان محله نوغان با نصب پرچم‌های سوگواری بر روی چادر‌هایشان، ناله کنان به سمت حرم رضوی، راهپیمایی می‌کنند و با دادن شعارهایی پیوند خود را با حریم امامت و ولایت فریاد می‌زنند.

 

و زنان امروز محله نوغان به تبعیت از مادران گذشته خود و به خاطر عشق و ارادتشان به ساحت اهل بیت(ع) این یادواره را هر ساله برگزار می‌کنند.

 

 

گویا قرار است تا محله نوغان باشد زنان نوغان در سوگ امام خویش رخت سیاه بر تن کنند و همچنان این مراسم را ادامه دهند.

 

انتهای پیام/