به گزارش خبرنگار صبح توس؛ نسل کشی مسلمانان به دست بودایی ها و ارتش کشور میانمار که از سال ۲۰۱۲ آغاز شده است، این روزها با افزایش خشونت ها و جنایت ها علیه اقلیت ۱ میلیونی مسلمان این کشور، ابعاد تازه ای به خود گرفته و افکار عمومی را در سرتاسر دنیا، متوجه خود کرده است.

جنایاتی که از آتش زدن کلبه های مسلمانان به همراه ساکنان آن گرفته تا بریدن سر آنها و یا غرق کردن زنان و کودکان در آبهای آزاد به دست قاچاقچیان سودجو را نیز در بر میگیرد و با وجود تکرار این جنایات فجیع، تا امروز مجامع بین المللی در برابر آن سکوت کرده و موضع قابل توجهی در این رابطه اتخاذ نکرده اند.

بودایی ها که اکثریت جامعه دینی این کشور را در بر می گیرند، با بهره گیری از بی توجهی مجامع بین المللی، عمق و گستره جنایات و تجاوزات خود علیه جامعه مسلمانان این کشور را در طی ۵ سال اخیر به میزان قابل توجهی افزایش داده و در واقع می توان گفت از دیگر گروههای افراطی فعال در جهان همانند داعش و طالبان، سبقت گرفته اند.

با وجود اعمال سانسور های عجیب از طرف دولت حاکم بر این کشور در رابطه با انتشار اخبار جنایات ضد بشری بودایی ها علیه مسلمانان در میانمار، تصاویری از این منطقه به دنیا مخابره ده است که هر انسانی را با هر نگرش قومی، دینی و سیاسی تحت تاثیر خود قرار می دهد، اما مسولان مجامع به اصطلاح بین المللی در این رابطه اقدامی نکرده اند و مصالح سیاسی خود را قربانی دفاع از مسلمانان مظلوم این سرزمین نکرده اند.

دولت میانمار با اعمال سایست کوچ اجباری، توانسته است از ۶ میلیون جمعیت مسلمان این کشور، حدود ۱۵۰ هزار نفر را به بنگلادش، ۵۰ هزار نفر را به تایلند و ۴۰ هزار نفر را به مالزی و تعداد قابل توجهی را نیز به دیگر کشورهای آسیایی کوچ دهد.

اگرچه آمارهای غیر رسمی حاکی از سکونت جمعیت ۸ میلیونی در این کشور می باشد، اما آنچه که این روزها در فضای رسانه ای دست به دست می شود، حاکی از باقی ماندن تنها ۱ میلیون مسلمان در داخل خاک میانمار بوده و با در نظر گرفتن آمار رسمی مهاجران به کشورهای همسایه، از سرنوشت دیگر ساکنان منطقه آرکان خبری در دست نیست.

این اخبار تاسف بار از وضعیت یک جمعیت چند ملیونی در کشور میانمار در حالی منتشر می شود که بعد از روی کار آمد آنگ سان سو چی در سال ۲۰۱۰ امیدها برای پایان دادن به خشونت ها علیه مسلمانان قوت گرفت، چرا که دریافت جایزه نوبل صلح و چندین جایزه مرتبط در کارنامه سوابق سیاسی ملی و بین الملل وی دیده میشود.

با وجود روی کار آمدن آنگ سان سو چی هم وضعیت مسلمانان مظلوم روهینگیایی در این کشور تغییری نکرد و کشتارهای وحشیانه علیه مردم بی پناه در آن ادامه داشته و رهبر جدید این کشور نیز در قبال آنها سکوت کرده است.

با این وجود اگر موضع سکوت در برابر این حجم ناباورانه جنایات علیه یک گروه بی دفاع از مسلمانان را در کنار انبوهی از جوایز ملی و بین المللی خانم آنگ سان قرار دهیم، پارادوکس عمیقی را به ذهن انسان متبادر می کند و این سوال را به وجود می آورد: که در واقع این جوایز و تشریفات چه کاربردی جز تحقق اهداف استکبار بین الملل داشته و دارد؟

چرا که رهبر فعلی میانمار در طی فعالیت های سیاسی به اصطلاح دموکراسی طلبانه خود قبل از رسیدن به حکومت این کشور، موفق به دریافت جوایزی همچون جایزه صلح نوبل (۱۹۹۱)، لژیون دونور (فرمانده)، جایزه ساخاروف، نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری، جایزه بین المللی سیمون بولیوار (از دولت ونزوئلا)، جایزه جواهر لعل نهرو را به منظور تفاهم بین المللی از دولت هند (۱۹۹۲) و جایزه اولاف پالمه شده است.

انتهای پیام/