رضا آرمانیان - فوکو دریکی از نظریاتش به مفهومی به نام «جامعه محبسی» اشاره می‌کند ازنظر وی جامعه محبسی جامعه‌ای است که افراد آن جامعه دائم در توهم زیر نظر بودن هستند و فکر می‌کنند تمامی حرکات و رفتار آن‌ها توسط عده‌ای ناظر زیر نظر قرار دارد.

ماجرای این مفهوم به برخی از زندان‌های ویژه‌ای در انگلستان اشاره دارد که شکل این زندان‌ها به‌گونه‌ای طراحی و ساخته‌شده است که زندانیان همواره خودشان را در معرض دید نگهبانان می‌بینند.

حکایت بسیاری از کسانی که در فضای مجازی برای خودشان زندگی درست کرده‌اند مانند همین جامعه محبسی است که افراد فکر می‌کنند دائم در رصد دیگران قرار دارند و همه مجازی‌ها منتظرند تا از طرف آن‌ها حرکتی انجام شود و بر مبنای خوب یا بد بودن یا شدت و ضعف آن عکس‌العمل نشان دهند.

سلفی‌های عجیب‌وغریب و گاه درد ساز سازی سیاسی به کنار، آنچه باعث تأسف و تأثر است سلفی‌های است که پس از حوادث مختلف انسانی و طبیعی در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌چرخد و واحیرتا به همراه می‌آورد.

در دو روز گذشته که سیل در چند استان کشورمان متأسفانه جان‌ده‌ها هم‌وطنمان را گرفت یا منجر به زخمی یا مفقود شدن آن‌ها شد بازهم پای سلفی‌ها را به فضای مجازی باز و بازار سلفی های خطرناک و بازی کردن با جان آدم ها را داغ کرد.

در برخی از این سلفی‌ها شاهد حضور بی‌پروای هم‌وطنانمان در مسیر سیلاب‌هایی هستیم که هرلحظه و به‌راحتی جان می‌ستانند و در برخی دیگر نشان داده می‌شود هم‌وطنی در سیلاب گرفتارشده و بسیاری از افراد حاضر در محل نه به فکر کمک و امدادرسانی بلکه درصدد گرفتن فیلم یا «سلفی‌های مرگ» هستند.

این‌همه سلفی گرفتن چیست و ما را به کدامین ورطه خواهد کشاند شاید موضوع تحقیقی باشد که نتیجه‌اش این روزها هم به کار مجلسیان خواهد آمد و هم برخی سردرگمی‌ها را از غبار زندگی‌های مجازی خواهد زدود.

سلفی‌های «حقارت»، «مرگ»، «خفن»، «منو مار یهویی» و منو «عزرائیل یهویی» تا چه زمانی خواهد توانست وقت، انرژی، خوبی‌ها و جان ما را بگیرد؟ شاید پاسخش دست خودمان باشد و فرهنگی که باید ساخته شود.