به گزارش سرویس فرهنگی صبح توس، به نقل از کلات نادر، در تاریخ 30 مرداد ماه سال 93 باپیگیری مسئولین شهرستان کلات دوشهیدگمنام به شهرستان کلات با شور و شوق مردم وارد شهرستان شدند که نمی دانستند ورودشان آغاز غربت در شهر صد درصدشیعی و شهید پرور کشور است. از روزی که کار آماده‎سازی تپه نورالشهدا شهرکلات برای تشییع و تدفین دو پرستوی خونین بال گمنام در سالروز شهادت امام جعفرصادق در۳۱ مرداد ۹۳ تمام شد و مراسم به اتمام رسید، کسی از مسئولان و غیرمسئولان، آجری روی آجر این محل معنوی که حالا متبرک به حضور مسیحائی دو عاشق گمنام است، نگذاشته و نمی‌گذارد، گو اینکه گمنامی و مهجوری باید حتی در مقبره‌ی ایشان هم نمود پیدا می‌کرد. شاید گاهی در تنگاها دچار تردید شویم چرا که ته سیگاری های ریخته شده در گوشه و کنار این مکان معنوی ذهن ها را به واقعیتی خوانده نشده می کشاند؛چرا که بی توجهی مسئولین آن را به مکانی برای خلوت کردن معتادان کند. اگر بنای این مکان نهاده نشود و همچون بیابان عریان باشد، یقینا پاتوقی برای خلوت کردن نا اهلان شود چرا که اگر بنا و تقدس آن باشد حریم را کسانی که اهل دل نیستن رعایت می کنند. چه سری داشت كه پیكر جمع كثیری از شهیدان گرانقدر در عملیاتهای مختلف دوران دفاع مقدس و در جریان دفاع از دین مبین اسلام و تمامیت ارضی كشورمان مفقود و حتی پلاكهای شناسایی این عزیزان نیز گم شوند و چشمان گریان مادران و خواهرانشان را در طول سالیان دراز در انتظار بازگشت دلبندانشان بگذارد؟ اكنون كه سالها از پیروزی غرور آفرین ملت قهرمان و انقلابی ایران و سپاهیان اسلام در جنگی نابرابر كه به سركردگی نظام سلطه، زیاده خواه و ستمكار و با حمله مستقیم و همه جانبه نظامی ایادی آنان بر كشورمان تحمیل گردید می گذرد به درستی پاسخ این سوال را كه چه حكمتی در مفقود شدن پیكر شهدای عزیزمان وجود داشت می یابیم. هرچند خاطره ها و نام ارزشمند دوران دفاع مقدس هرگز از یادها فراموش نخواهد شد و چون برگ زرینی در تاریخ كشورمان و در تاریخ جهان ماندگار خواهد ماند ولی باتوجه به گذشت زمان و عوض شدن نسل ها ، خداوند متعال چنین مصلحت دانسته كه نسل فعلی نیز از فیوضات معنوی شهدای گرانقدر بی بهره نمانند. حال هر چه زمان می‌گذرد، غربت این شهیدان نازنین نیز بیشتر و بیشتر می‌شود. اگر زمان دفن این عزیزان و اتفاقات مربوط به محل دفن دو شهید دفاع مقدس را مرور کنیم، خواهیم دید که تعصب و غیرت ما نیز نسبت به این مسئله روز به روز کمتر و کمتر شده است. چرا که با وجود گذشت حدود بیست ماه از دفن این گل‌های فاطمی هیچ اتفاق خاصی برای  ساماندهی مزار ایشان نیفتاده است. شهدایی که عموم مردم شهرستان نیر علی‌الخصوص نسل جوان منطقه برای حضور آنها در این وادی لحظه شماری می‌کردند. اگر چه جسته و گریخته مراسم‌هایی به واسطه نهاد های دولتی و یا به صورت خودجوش و مردمی توسط بعضی از هیئت‌های مذهبی و مجموعه‌های فرهنگی در زمان‌های مختلف درآن مکان مقدس ترتیب داده می‌شوند؛ با این حال خواسته بسیاری از شرکت کنندگان این برنامه‌ها از مسئولان ساخت بنای یادمان و مقبره‌ای در خور شأن این شهیدان عزیز است ولی متاسفانه هنوز این اتفاق نیفتاده است! یادمان شهداي گمنام نیر امروزه پناهگاه مادران و پدران شهيدي است كه هنوز از فرزند خود خبری ندارند ، آيا رواست كه این پدران و مادران شهداء با سخت‌ترين وضع موجود خود را به تپه نور شهداء برسانند؟ یادمان شهداي گمنام كه مي‌تواند به عنوان يك فضاي معنوي و فرهنگي نیر مطرح شود، چرا بعد از گذشت ماه ها همچنان مورد غفلت قرار گرفته و كسي به فكر آنها نيست؟ انگار شهدا بايد همچنان گمنام بمانند و كسي به فكر آنها نباشد. بارها قول های متعددی برای تخصیص بودجه گمارده گردید ولی هکذا که در عمل اقدامی صورت نگرفت. اگر قرار بود با آمدن این شهدا به شهرمان اینگونه با آنها برخورد کنیم و فراموششان کنیم بهتر بود در همان بیابان‌های مناطق عملیاتی و جبهه‌ها می‌ماندند. مگر فراموش کرده‌ایم این فرموده امام راحل را در وصف شهدای گمنام که فرمودند: «سلام من بر مفقودین عزیز که مونسی جز نسیم صحرا و پناهگاهی بجز مادرشان حضرت زهرا(س) ندارند.»؟! ای کاش فراموش نکنیم که آرامش و آسایش امروزمان را مدیون چه کسانی هستیم. گزارش: جوادقدیری انتهای پیام/