به گزارش صبح توس  به نقل از مهرزاوه، آثار باستانی شهرستان زاوه با قدمت و تاریخچه ای کهن، به سر پناهی برای معتادان و اتباع بیگانه تبدیل شده است. نبود یک مسئول مستقیم،عدم نظارت بر آثار باستانی و میراث فرهنگی شهرستان که در گام اول سند و پیشینه ای فرهنگ و کشور، ملیت و قوم آن سرزمین را نمایان می کند و در گام دوم آثار باستانی یک هویت و یک شناسنامه هر شهر را برای اطلاع از پیشینه و گذشته شهر در اختیار مردم و گردشگران و بخصوص فرزندان آن منطقه به نمایش زنگ خطر فراموشی آثار باستانی را در زاوه به صدا درآورده است. شهرستان زاوه در ابتدا به شهر «زو» معروف بوده که به دلیل وسعت و پهناور بودن آن به شهر زو و بعد هم به زاوه تغییر نام یافته است. زاوه با وجود قدمت و تاریخچه آن اماکن تاریخی و آثار باستانی معروفی دارد که به دلیل عدم توجه یا عدم اعتبار در حال تخریب و سوء استفاده معتادان و محلی برای خلوت کردن آن ها شده است. وجود چندین آرمگاه به نام های امام زاده روستای کافردوغ، بهارستان، نجم آباد، قلعه کهنه سهل آباد، سرخی، که در پیشینه ای زاوه موثر بوده اند از جمله بلاد هایی هستند که در اثر زمان از بین رفته اند. حضور خان ها و سردارانی در زاوه نشانه اهمیت تاریخ این شهر است. آثار باستانی و فرهنگی همچون منزل تاریخی حاج آخوند ملاعباس، حمام نجف خان، یا حوز انبار دولت آباد، آرامگاه های تاریخی خان ها و سرداران که از سنگ نوشته های آنها مشخص است که بیشتر از یکصد سال پیش در این شهر بوده اند و می توان به سردار که در هند کشته شده و جنازه وی را برای دفن کردن در کنار سایر خان ها و سرداران دفن کنند اشاره ای کرد. وجود چند روستا پا برجا از روستا های که در طول تاریخ زاوه ماندگار بوده اند از جمله ساق که بزرگترین روستای خاورمیانه با جمعیتی بالای ۷ هزار نفر و روستاهای قلعه آقا حسن،چاقه ،برزو، صفی آباد و کاریز که به بعد کاریزک ناگهانی تغییر یافت و یا به کال سالار اشاره کرد که توسط یکی از همین سرداران مدفون در آرامگاه ها شهر دولت آباد می باشد و سنگ مزار وی را با آب طلا نگاشته اند. مسئولان استان باید برای احیای این آثار باستانی هر چه سریع تر برنامه ریزی کنند چون که  پیگیر ها برای نگه داشتن پیشینه زاوه توسط مردم و مسئولان تا به امروز به صورت جدی دنبال نشده است.   انتهای پیام/